Zoals gezegd gaan wij tezamen met de doggy's er altijd op uit op de 31e december. Dit keer besloten we de bossen van Chaam te gaan ontdekken. Waar we beiden geen rekening meehielden, was dat het bos nog wit en glad kon zijn. De aangekondigde mist maakte dat de wandeling nog specialer was dan andere jaren. We hebben al eens gelopen terwijl het vroor zodat bij elke stap de bladeren zo heerlijk onder je voeten knisperden, sneeuwde, maar we hebben nog nooit gelopen in de mist maar wat is dat bijzonder. Het hele bos is verstild en mysterieus tegelijkertijd. Hier wat mooie plaatjes die het illustreren.
De gehele wandeling leek wel symbool voor het leven: goed uitkijken waar je loopt, je kan wel trouw de route belopen maar desondanks kom je voor verrassingen te staan, en dien je je eigen pad te kiezen, wees nooit te bang om hulp te vragen, er is niets mis mee om advies op te volgen( als ik dat had gedaan, was ik niet door het ijs gezakt terwijl lief veilig en droog de overkant haalde ;-)
dit is mijn persoonlijke favoriet
de doggy's genoten volop zoals je hier kunt zien: EN
Genietend van de rust( we hadden het gehele bos voor onszelf hoe luxe en geen vuurwerk te horen of te zien), de stilte, van elkaar, de natuur, al lopende het jaar evalueren qua hoogte-, en dieptepunten, welke uitdagingen we voor ons zien, waar we aan willen werken, wat we willen behouden, was het wederom een mooie afsluiting van het jaar.
Thuisgekomen heerlijk warm geworden en ons voorbereiden op de avond die voor ons lag, terugkijkend op een mooie dag en in afwachting van 2011. Een heel nieuw jaar ligt weer open. Wat zal het ons brengen!
Iedereen alle goeds voor 2011.
ps: terwijl ik dit type, wordt lief op de hoogte gebracht door een buurman dat er 6 ramen in onze binnenruimte van het appartementencomplex zijn ingegooid. Mogelijk uit boosheid dat men al als voorzorgsmaatregel de voordeur naar de brievenbussen al had afgesloten zodat men geen rotjes naar binnen kon gooien. Welkom realiteit!
over het leven, haarzelf, en wat haar beweegt/ overkomt kortom het leven van Lin(nepin)
Posts tonen met het label doggy's. Alle posts tonen
Posts tonen met het label doggy's. Alle posts tonen
zaterdag 1 januari 2011
vrijdag 25 juni 2010
Een 'lease' dochter
Sinds ik overblijfjuf ben en dat nog 1 week doe voordat de schoolvakantie begint heb ik leuk contact met kinderen. de hamvraag is dan ook vaak: van wie ben jij de moeder? sommige kinderen die overblijven wonen in mijn wijk en die beantwoorden de vraag direct: van de hondjes! Van de hondjes? Ik heb toch geen staart? en dan is het hard lachen want een juf met een staart dat kan natuurlijk niet.
2 weken geleden ben ik herkend door een buurmeisje van net 7. Zelf ook een hond maar die is te groot maar die 2 van ons, tja daar is ze dus helemaal verliefd op. Ik ben 1x met haar opgelopen toen we tegelijkertijd dezelfde kant opliepen. Sinds die tijd is het vaste prik dat ze meegaat met de uitlaatronde van zo 1/2 1 op de woensdagmiddag. Helemaal trots als ze een hondje vast mag houden en dat hij naar haar luistert.
Nu is het al een aantal dagen lekker weer, gratis en voor niets maar voor zwarte hondjes is het al gauw te warm. Geen probleem, een plas waar zij zo in kunnen lopen is snel gevonden en samen met een 7 jarige in het water staan is dan ook veel spannender en leuker dan dat het vrouwtje snoepjes in het water gooit. Heel lief vroeg ze of mee naar binnen mocht om dan nog even met ze te kroelen. Het was zo leuk dat het ineens al kwart voor 5 was( haar moeder wist natuurlijk wel dat ze bij mij was) en dat betekent dat baasje thuis zou komen en er nog een wandeling zou volgen.
Nu hebben de hondjes dus een echte fan, die deze week iedere dag zo tegen 1/2 5 aanbelt, met hun kroelt en speelt en dan met lief meeloopt. de woensdagmiddag is echter onze middag. Dan wordt ze afgezet door moeders en kletst, lacht en drinkt wat en dan gaan we op pad. Nu zag ik altijd al van alles maar een 7 jarige ziet nog veel meer, hele andere dingen.
Gisteren wist ze mij te vertellen dat ze verdriet had. Hoezoe? straks ga ik met vakantie en dan zie ik de hondjes en jou niet meer. Tuurlijk wel, je komt toch weer terug? Jaaaaah, maar ik ben dan 2 weken weg. Straks weten ze niet meer wie ik ben en daar kan ik nu al verdriet over hebben. Ze vergeten je echt niet. Ze hoeven je maar te zien en dan staan ze je al te begroeten met enthousiast kwispelende staarten. Dat doen ze echt niet bij iedereen hoor. als je maar weet dat ik straks elke dag bij jouw kom als ik terug kom. Vind je dat niet vervelend voor je moeder? Nee, want die is dan toch aan het werk en zo heb ik van de zomer een 'lease' dochter. een aandoenlijk meisje van 7 die als ze ons ziet, aan komt steppen en dan al roept: Joe hoei( we zouden haar eens niet kunnen zien) en dan met een stralende lach zegt: tot morgen! Ik hoor haar geheimpjes, haar lach. Het is zo leuk om de wereld vanuit een 7 jarige te bekijken. Gewoon een cadeautje, deze Isa.
En ik maakte mij zorgen over hoe ik de 6 weken zonder mijn activiteiten diende te vulllen. Lol, het leven blijft je verrassen.
2 weken geleden ben ik herkend door een buurmeisje van net 7. Zelf ook een hond maar die is te groot maar die 2 van ons, tja daar is ze dus helemaal verliefd op. Ik ben 1x met haar opgelopen toen we tegelijkertijd dezelfde kant opliepen. Sinds die tijd is het vaste prik dat ze meegaat met de uitlaatronde van zo 1/2 1 op de woensdagmiddag. Helemaal trots als ze een hondje vast mag houden en dat hij naar haar luistert.
Nu is het al een aantal dagen lekker weer, gratis en voor niets maar voor zwarte hondjes is het al gauw te warm. Geen probleem, een plas waar zij zo in kunnen lopen is snel gevonden en samen met een 7 jarige in het water staan is dan ook veel spannender en leuker dan dat het vrouwtje snoepjes in het water gooit. Heel lief vroeg ze of mee naar binnen mocht om dan nog even met ze te kroelen. Het was zo leuk dat het ineens al kwart voor 5 was( haar moeder wist natuurlijk wel dat ze bij mij was) en dat betekent dat baasje thuis zou komen en er nog een wandeling zou volgen.
Nu hebben de hondjes dus een echte fan, die deze week iedere dag zo tegen 1/2 5 aanbelt, met hun kroelt en speelt en dan met lief meeloopt. de woensdagmiddag is echter onze middag. Dan wordt ze afgezet door moeders en kletst, lacht en drinkt wat en dan gaan we op pad. Nu zag ik altijd al van alles maar een 7 jarige ziet nog veel meer, hele andere dingen.
Gisteren wist ze mij te vertellen dat ze verdriet had. Hoezoe? straks ga ik met vakantie en dan zie ik de hondjes en jou niet meer. Tuurlijk wel, je komt toch weer terug? Jaaaaah, maar ik ben dan 2 weken weg. Straks weten ze niet meer wie ik ben en daar kan ik nu al verdriet over hebben. Ze vergeten je echt niet. Ze hoeven je maar te zien en dan staan ze je al te begroeten met enthousiast kwispelende staarten. Dat doen ze echt niet bij iedereen hoor. als je maar weet dat ik straks elke dag bij jouw kom als ik terug kom. Vind je dat niet vervelend voor je moeder? Nee, want die is dan toch aan het werk en zo heb ik van de zomer een 'lease' dochter. een aandoenlijk meisje van 7 die als ze ons ziet, aan komt steppen en dan al roept: Joe hoei( we zouden haar eens niet kunnen zien) en dan met een stralende lach zegt: tot morgen! Ik hoor haar geheimpjes, haar lach. Het is zo leuk om de wereld vanuit een 7 jarige te bekijken. Gewoon een cadeautje, deze Isa.
En ik maakte mij zorgen over hoe ik de 6 weken zonder mijn activiteiten diende te vulllen. Lol, het leven blijft je verrassen.
maandag 3 mei 2010
Wennen
aan een nieuwe maand waarin ik verjaar, lief verjaart en waarin we vieren dat we 12 jaar geleden officieel Ja tegen elkaar gezegd hebben en het is de maand waarin we elkaar tegen het lijf liepen 22 jaar terug, vandaar dat deze maand voor ons heel speciaal is hahaha. BTW, dat ja zeggen, dat zeg ik nog elke dag. Elke dag ben ik blij als lief weer thuiskomt, want zo vanzelfsprekend is dat niet. Van de week las ik wederom dat er een ongeluk was gebeurd en vernam ik van vrienden dat de liefde op is, althans het boek is uit zoals hij dat verwoorde tegen lief.
Alleen deze maand begint niet goed qua weer. Wat is het koud en regenachtig, bah. Na regelmatig te hebben genoten van het zonnetje en ik mij goed voelde, kon ik vanmorgen weer op zoek naar sokken en voel ik mij niet echt jofel. Hoe snel denk ik al niet dat ik heel wat ben als de zon schijnt, te snel dus :-(
Anderzijds heeft het ook wel wat om weer in de regen te lopen maar niet elke ronde en ook niet elke dag. De doggy's vinden dat ook niets, zeker de oudste niet. Zie hiernaast vader ( de voorste) en zoonlief ( die net iets groter is dan paps). Tja, je bent een Markiesje of niet en dus kijkt hij je aan met een blik van hallo, het is hondenweer en dan dien ik naar buiten te gaan?! De jongste maakt het niets uit, weer of geen weer, het is altijd zijn dag waarin hij de buitenwereld begroet alsof het iedere x de 1e x is. Zo aandoenlijk enthousiast.
Daarbij is het Meivakantie en dat houdt in dat ik overal vrij van heb en heb ik ineens weer alle tijd van de wereld, niet te hoeven denken:"O, het is dinsdag en om die tijd dien ik daar te zijn, of zoals op de donderdag vroeger dan normaal op te staan" hoewel het lichaam bepaalt hoe laat het iedere keer weer is, want dat is en blijft elke dag een verrassing waardoor ik meestal achter de feiten aanloop en een race tegen de klok heb.
Wennen dus aan een lege agenda maar het echte vakantiegevoel heb ik (nog) niet, dat krijg ik altijd pas als lief ook vrij is en dat duurt nog 1 week en dan zijn we 2 weken samen. Heerlijk! Kan ik nu al van genieten.
Kortom de komende week wordt het wennen aan weer de tijd voor mijzelf hebben. Mogelijk komt dan eindelijk die leuke trui af die ik aan het breien ben en kan ik de laptop ontdoen van alle overbodige mails, bestanden, foto's branden in de hoop dat die dan wat minder kuren heeft anders wordt het tijd voor een nieuwe. Ook wel gaaf maar dan wil ik echt niets kwijt raken dus al met al komt deze week wel vol.
Het wordt alleen even wennen.
Alleen deze maand begint niet goed qua weer. Wat is het koud en regenachtig, bah. Na regelmatig te hebben genoten van het zonnetje en ik mij goed voelde, kon ik vanmorgen weer op zoek naar sokken en voel ik mij niet echt jofel. Hoe snel denk ik al niet dat ik heel wat ben als de zon schijnt, te snel dus :-(
Daarbij is het Meivakantie en dat houdt in dat ik overal vrij van heb en heb ik ineens weer alle tijd van de wereld, niet te hoeven denken:"O, het is dinsdag en om die tijd dien ik daar te zijn, of zoals op de donderdag vroeger dan normaal op te staan" hoewel het lichaam bepaalt hoe laat het iedere keer weer is, want dat is en blijft elke dag een verrassing waardoor ik meestal achter de feiten aanloop en een race tegen de klok heb.
Wennen dus aan een lege agenda maar het echte vakantiegevoel heb ik (nog) niet, dat krijg ik altijd pas als lief ook vrij is en dat duurt nog 1 week en dan zijn we 2 weken samen. Heerlijk! Kan ik nu al van genieten.
Kortom de komende week wordt het wennen aan weer de tijd voor mijzelf hebben. Mogelijk komt dan eindelijk die leuke trui af die ik aan het breien ben en kan ik de laptop ontdoen van alle overbodige mails, bestanden, foto's branden in de hoop dat die dan wat minder kuren heeft anders wordt het tijd voor een nieuwe. Ook wel gaaf maar dan wil ik echt niets kwijt raken dus al met al komt deze week wel vol.
Het wordt alleen even wennen.
Abonneren op:
Posts (Atom)




