Posts tonen met het label onzekerheid. Alle posts tonen
Posts tonen met het label onzekerheid. Alle posts tonen

vrijdag 18 juni 2010

Het is het momenteel even niet

en dan doel ik op het bloggen (teveel aan het hoofd dus schrijven lukt niet echt), het tv aanbod ( hoewel met het WK, er iedere avond een goede detective is dus dat kan het ook niet zijn), lezen ( en dat terwijl het de maand is van het spannende boek, 1 van mijn favoriete genres op leesgebied maar geen tijd), contacten ( in geen tijden zoveel mensen gesproken en gezien),altijd leuk en gezellig, kan het dus ook niet zijn), relatie ( nog steeds gelukkig getrouwd, dank u), op het weer wat altijd direct een wisselwerking heeft op het lijf (hoe vaak ik al niet heb verzucht dat ik wel bij de KNMI kan gaan werken als zijnde de nieuwe voorlichter: " kunt u zichzelf rekenen tot de vele reumapatiƫnten die Nederland rijk is, weet dan dat vandaag niet de dag is waarop u veel van uwzelf kan en mag vergen zonder daar de rekening morgen voor gepresenteerd krijgen" alla het is slecht weer voor de mensen met hooikoorts. het zogeheten pollennieuws. Het heeft als voordeel dat ik ook direct de vraag der vragen: wat doe jij nu zoal de gehele dag?! direct kan terugkaatsen dat ik dagelijks te horen ben op radio en tv. O,bij het idee alleen al, krijg ik al de kriebels....zou dit dan de reden zijn dat het momenteel even niets is met mij...

kortom uit het bovenstaande kunt u aflezen dat het in huize linnepins momenteel niet loopt en wat eraan schort? geen idee.. toch weer teveel in het hoofd doordat ik veel aan het hoofd heb?! Mmm,of toch nog steeds de never ending story van alles willen maar niet kunnen?!. Wel weet ik dat er momenteel niet echt veel uit mijn handen kom en dat ik tijd tekort kom en dat voelt niet goed. Sterker nog, ik die niet echt van winkelen houd heb van de week emo-geshopt en ik hoef maar 1 ding terug te brengen van de 5 kledingstukken die ik heb gekocht. Ik heb zowaar een jurkje gescoord, uiteraard wel met een zomerlegging eronder want benen voor een jurkje au naturel bezit ik helaas niet, zoals ook niet de rust om er elke dag een log uit te krijgen. Zou ik dan toch te weinig meemaken?!

dinsdag 20 april 2010

Ouders en verwachtingen, hoe laat je los?!

Vanavond na bijna 3 jaar, zie ik mijn ouders weer na ze 2x telefonisch gesproken te hebben. Sinds de gebeurtenissen in Haiti, en andere schokkende zaken die mijn deur niet voorbij gingen en als hoogtepunt dat we 2x werden opgeroepen toen schoonmoeders in het zh lag,  besef(te) ik des te meer dat niemand weet hoe lang men nog heeft en waar  het nu in dit leven om gaat. Naast dat je dat leven zo goed mogelijk en naar eigen kunnen invulling geeft en leeft, is familie daar een zeer basaal onderdeel van. Het eerste contact met mijn moeder ging zoals altijd over niets. We hadden het over de kat. Stel je voor: ik bel, de telefoon gaat over, de ander noemt zijn naam. Ik noem mijn naam en vraag hoe het gaat. Goed, en we hebben een kat. Een kat? Ja, het was toch wel erg stil. Er waren vroeger altijd katten in mijn ouderlijk huis dus verder gepraat over de kat. Totdat ik een moeilijkere vraag stelde waarom ik nu wel een reactie kreeg op mijn toenaderingspoging en de hoorn werd doorgegeven aan mijn vader. Waarom nu wel en niet 1 jaar geleden weet ik niet. Het klonk een beetje alsof het niet meer dan normaal was om nu ook weer contact met hen te hebben, zeker nu broerlief en ik elkaar ook weer spraken en zagen. Dus waarom dan ook niet met hen?! Kom eerst maar eens deze kant op was het antwoord dat ik kreeg hoe nu verder. Dat gebeurt dus vanavond.

Ik ben de oudste van 2, en heb daardoor ook altijd de wijste dienen te zijn thuis. Of dat mijn rol had moeten zijn is een groot ?. Ik denk zelf van niet, maar dat is zo gegroeid. Daardoor deed het ook zo'n pijn dat op het moment dat mijn ouders grootouders werden door broerlief, ik niet meer meetelde. Alsof je bestaansrecht is gebaseerd op wat je voortbrengt zowel in overdrachtelijke zin als in figuurlijke zin... want broerlief heeft ook nog een goede baan, waar ze over kunnen opscheppen. De verbazing was groot toen ik aangaf verbaasd te zijn over het feit dat ik geen uitnodiging kreeg toen mijn vader met de VUT ging want wat moest ik daar nu doen? Broerlief nam vrouw en kind mee, en ik snapte toch wel dat honden niet welkom waren. Alsof de honden mijn kinderen zijn... iedereen die mij kent, weet dat de honden erg belangrijk voor mij zijn, maar dat ze er niet zijn gekomen als vervanging voor de niet geboren kinderen. Het idee alleen al... hoe vaak lotgenoten en ik ook te horen hebben gekregen dat als men hoorde dat er geen kinderen zouden komen, dan neem je toch een hond?! Alsof die de pijn en het gemis goed kunnen maken... maar goed dat is een ander onderwerp. Mensen die mijn blogs lezen weten ook al beter :-D. De honden zouden niet meegaan naar het VUT feestje, dat snapte ik echt wel, maar die zouden die middag dan een paar uur alleen zijn. Tja, en wat moest hij dan wel over mij zeggen?  Dit is mijn oudste, en die doet niets en kan niets, want die is ziek en heeft daarnaast ook geen kinderen. Ik voel mij net als toen zo klein en nietzeggend bij die herinnering aan de woorden. Hoe kwetsend ze beiden wel niet waren, hebben ze nooit begrepen.

Wat kan iemand over mij zeggen? Zo moeilijk kan dat toch niet zijn, maar wel volgens de mensen die ooit blij geweest waren toen ik op de wereld kwam, nu bijna 42 jaar geleden. En die ik nu uit eigen vrije wil weer ga opzoeken. De afgelopen dagen ben ik dan ook niet mijzelf. Ik ben mijzelf niet en al die jaren nooit geweest zongen Acda en de Munnik hun liedje naar de 1e plaats in de top 40.

Zoals eerder gezegd: ik ben het oudste kind van die 2 mensen die ik mijn ouders mag noemen en van wie ik mag verwachten dat ze mij nemen zoals ik ben. Ik ben bang dat het contact alleen bestaansrecht heeft als ik hen neem wie zij zijn en mijn verwachtingen en hoop loslaat. Het vreemde is ook wel dat het in die 3 jaar zonder hen het leven gewoon doorging. In eerste instantie was ik blij, nu voel ik mij echter bang. Bang dat ik wederom tegenval, bang dat ik wederom word teleurgesteld. Gaat mijn hart zingen van het idee dat ik ze vanavond ga zien? Niet echt, maar is dat een reden om het niet te doen? Ik weet het niet.

 Ik weet wel dat ik deze situatie ook niet langer wilde... ik voelde mij een wees terwijl ik dat helemaal nog niet ben. Kan ik de verwachting loslaten dat  ik een band krijg met deze 2 mensen met wie ik echter alleen de achternaam deel? Of dien ik inderdaad genoegen te nemen met dat wat er is? Namelijk niets.... alleen met elkaar verbonden door het feit dat je inderdaad die achternaam deelt.  Niet zo vreemd dat ik al 2 dagen forse hoofdpijn heb... ik breek mijn hoofd er al over sinds de dinsdag nadert. Zucht, was het maar alvast woensdag...

vrijdag 12 maart 2010

Wat te doen?!Gevecht tussen gevoel en verstand.

Doordat mijn ouders hele andere verwachtingen van hun kinderen hadden en ik als oudste de grote teleurstelling ben, heb ik ze nu al ruim 2 jaar niet gezien of gehoord. Gehoord in de zin van contact via telefoon, want op een kattebelletje van 6 regels & op een kerstkaart na van hun kant na een opening mijnerzijds,  was dat het enige contact in 2009. 2008 was nog minder.

Nu verjaart mijn vader morgen. 64 wordt hij. Ik heb een kaart klaarliggen, maar hoe vaker ik die kaart zie, hoe moeilijker ik het vind om die te versturen. Maar dan lees ik dat Hans van Mierlo is overleden, denk ik aan mijn schoonmoeder die in een kritieke fase in het ZH ligt en die ik deze week al meerdere malen heb bezocht en daar zo blij mee is. Of als ik anderen hun blogs lees en dan lees dat zij hun overleden vader/moeder nog zo missen en het liefst de klok willen terugdraaien als ze daar bij machte zouden zijn. Daarnaast denk ik terug aan die beelden van Haiti, hoe snel je alles wat je dierbaar is kwijt kan raken en als ik dan lees dat Chili  wederom een 2e aardbeving treft met alle gevolgen van dien, raak ik het spoor nog meer bijster. Want zij leven nog, ik leef nog en toch is geen contact...

Ik ben duidelijk in gevecht tussen gevoel en verstand. Ergens heb ik ook geen vrede met de situatie zoals die nu is zoals die is maar als ik mij voorstel hoe het contact de laatste tijd verliep; iedere keer met hoofd-en buikpijn terug naar huis, ben ik dan nu niet beter af?! Anderzijds vraag ik mij af wat ik erbij zou winnen : weer onderdeel uitmaken van een familie?! Mijzelf geen Remi meer voelen?. Nu is het ook niets maar het zou heel heel misschien wel weer iets kunnen worden. Of krijg ik spijt als ik te horen krijg dat 1 van hen 2en er niet meer zouden zijn?! .

Ze weten zelf heel goed wat het is, beiden hadden ook geen contact meer met hun moeders nadat de vaders overleden waren, maar op het moment dat er afscheid genomen diende te worden,was er bij mijn broer en mijzelf geen enkele twijfel: wij zouden daar als gezin zijn. Mogelijk is het aan mij om dit patroon te veranderen, maar het moeilijke is dat ik Frans spreek en zij Engels en dat wij geen van 2en de benodigde woordenboeken te pakken krijgen. We staan zoo verschillend in het leven, maar delen wel een geschiedenis.

Toch maar die kaart posten?!