Inmiddels heeft heel Nederland een kater te verwerken want Nederland mag zich geen wereldkampioen noemen maar Spanje. Terecht of onterecht, feit is wel dat ik de gehele avond aan mijn nagels heb zitten pielen.
maar daar wilde ik het nu net niet over hebben. De voetbalfinale heeft er mede voor gezorgd dat ik hoop begin te krijgen op een leuker spontaner contact met mijn ouders. Sinds de time-out van bijna 3 jaar die sinds eind maart is opgeheven en we elkaar 2x hebben gezien, is het contact nog weinig van spontaan. Er wordt nog niet echt gelachen en of lekker gekletst en gebeld voor zomaar een praatje ook niet. Ze zijn inmiddels 1 week terug van vakantie en zij hadden gebeld om door te geven dat ze er weer zijn. Ondanks dat mijn moeder ook nog verjaarde in die vakantie werd er niet ingegaan om daar nog aandacht aan te besteden dus werd het gesprek niet vervolgd met een afspraak.
Afgelopen zaterdag, de dag voor de grote finale en na een erg leuke avond met vrienden te hebben doorgebracht, had ik 's middags ineens de telefoon in mijn handen en had ik mijn vader aan de telefoon. Bijna 35 min. lang hadden we een leuk contact waarbij er gelachen werd, gepraat over het voetbal, over onze kansen ed, en hebben we een bijna date om een keer hun kant op te komen om te wandelen met de doggy's.
Blij zei ik tegen Lief dat dit leuk was, een leuk telefoongesprek met mijn vader en dat 35 !!! minuten lang. De glimlach verdween niet meer van mijn gezicht die dag. het voelde zo fijn! Zou het dan toch weer gaan lopen?!
over het leven, haarzelf, en wat haar beweegt/ overkomt kortom het leven van Lin(nepin)
Posts tonen met het label verwachtingen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label verwachtingen. Alle posts tonen
dinsdag 13 juli 2010
donderdag 22 april 2010
Nee, het was niet zo als in spoorloos
Als zijnde dat we elkaar snikkend in de armen vielen, dat was niet het geval.De gehele dag had ik dus al hoofdpijn en in mijn buik zat een knoop en ik was niet te genieten tegen manlief. Verder had niemand er last van meen ik...
Op het moment dat ik aanbelde in hun nieuwe woning die ik dus nog niet had gezien, deed mijn vader open en regelde meteen de rondleiding. Dat vond ik wel raar want normaal gesproken doe je dat neem ik aan met zijn 2en, dus ik kreeg het idee dat mijn moeder er niet was. Die bleek echter druk doende in de keuken bezig te zijn toen we dus de woonkamer inkwamen. Dat was dus duidelijk een situatie van invullen in optima forma oftewel aannames.
Vervolgens gingen we zitten en werd er gedaan alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. De laatste wetenswaardigheden werden uitgewisseld. Ik had soms de neiging om te willen zeggen moeten we het niet ergens over hebben, maar besloot tegelijkertijd wijselijk mijn mond te houden uit angst dit te bederven. Ik vond ze aandoenlijk in hun manier van doen; ook duidelijk nerveus, wel trots op de woning, dol op het nieuwe katje en eigenlijk gewoon zoals ze altijd waren.
Het werd laat als je bedenkt dat we er om 19.30 waren en om 23.00 weggingen. Pas toen durfde ik het aan om te zeggen nu is het dus jullie beurt om onze kant uit te komen als variant op kom eerst maar eens hier naar toe dus een 2e afspraak werd geregeld waarna ik dus volgens lief heel aarzelend en zoekend naar woorden vroeg of we het niet nog ergens over moesten hebben?! Nee, hoor het is goed zo. Zand erover, we beginnen overnieuw.
In de auto kwamen de tranen. Of ik ooit te weten kom of hen een poging mijn kant op zouden tonen, dat zal ik dus nooit te weten komen maar indachtig een van de laatste keren dat ik dus 'moeilijk' deed, had te maken met het gegeven dat ik altijd de 1e was die belde, tja ouders komen op een leeftijd dat de kinderen er voor hen dienen te zijn. Toen was hij 62 en zij 60. Inmiddels zijn ze 64 en 62 en ik vond ze ouder dan ik had gedacht.
Ik vermoed dat als je alles loslaat waar je op hoopt en verwacht, je uiteindelijk dus ook niet wordt teleurgesteld want echt betrokken en geïnteresseerd in ons wel en wee zijn ze nooit geweest dus dat er geen vraag aan ons is gesteld past in dat plaatje. Waarom blijft dat toch zeer doen? Is dat echt omdat ik mij dan anders niet voel gezien en gehoord? Desondanks hadden ze hun best gedaan door wat lekkers bij de koffie/thee te hebben, er kwamen toastjes op tafe. Lief vond wel dat ze hun best deden en ergens blijft er dan toch knagen dat er geen belangstellende geinteresseerde vraag werd gesteld. Als ik dat kan loslaten of niet meer verwacht is er eigenlijk niets mis met het contact. Zal ik het dan ooit nog eens leren?!
Hoe is jullie relatie met ouders?
Op het moment dat ik aanbelde in hun nieuwe woning die ik dus nog niet had gezien, deed mijn vader open en regelde meteen de rondleiding. Dat vond ik wel raar want normaal gesproken doe je dat neem ik aan met zijn 2en, dus ik kreeg het idee dat mijn moeder er niet was. Die bleek echter druk doende in de keuken bezig te zijn toen we dus de woonkamer inkwamen. Dat was dus duidelijk een situatie van invullen in optima forma oftewel aannames.
Vervolgens gingen we zitten en werd er gedaan alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. De laatste wetenswaardigheden werden uitgewisseld. Ik had soms de neiging om te willen zeggen moeten we het niet ergens over hebben, maar besloot tegelijkertijd wijselijk mijn mond te houden uit angst dit te bederven. Ik vond ze aandoenlijk in hun manier van doen; ook duidelijk nerveus, wel trots op de woning, dol op het nieuwe katje en eigenlijk gewoon zoals ze altijd waren.
Het werd laat als je bedenkt dat we er om 19.30 waren en om 23.00 weggingen. Pas toen durfde ik het aan om te zeggen nu is het dus jullie beurt om onze kant uit te komen als variant op kom eerst maar eens hier naar toe dus een 2e afspraak werd geregeld waarna ik dus volgens lief heel aarzelend en zoekend naar woorden vroeg of we het niet nog ergens over moesten hebben?! Nee, hoor het is goed zo. Zand erover, we beginnen overnieuw.
In de auto kwamen de tranen. Of ik ooit te weten kom of hen een poging mijn kant op zouden tonen, dat zal ik dus nooit te weten komen maar indachtig een van de laatste keren dat ik dus 'moeilijk' deed, had te maken met het gegeven dat ik altijd de 1e was die belde, tja ouders komen op een leeftijd dat de kinderen er voor hen dienen te zijn. Toen was hij 62 en zij 60. Inmiddels zijn ze 64 en 62 en ik vond ze ouder dan ik had gedacht.
Ik vermoed dat als je alles loslaat waar je op hoopt en verwacht, je uiteindelijk dus ook niet wordt teleurgesteld want echt betrokken en geïnteresseerd in ons wel en wee zijn ze nooit geweest dus dat er geen vraag aan ons is gesteld past in dat plaatje. Waarom blijft dat toch zeer doen? Is dat echt omdat ik mij dan anders niet voel gezien en gehoord? Desondanks hadden ze hun best gedaan door wat lekkers bij de koffie/thee te hebben, er kwamen toastjes op tafe. Lief vond wel dat ze hun best deden en ergens blijft er dan toch knagen dat er geen belangstellende geinteresseerde vraag werd gesteld. Als ik dat kan loslaten of niet meer verwacht is er eigenlijk niets mis met het contact. Zal ik het dan ooit nog eens leren?!
Hoe is jullie relatie met ouders?
dinsdag 13 april 2010
Doe de dingen waar je hart van gaan zingen
kreeg ik ooit als opdracht mee omdat ik teveel in mijn hoofd zit. Tja, niet voor niets was mijn nickname in het begin denkertje en heet mijn blog Lin(nepins) overdenkingen over ... ik denk te veel. Hoe je vanuit je hoofd beter in je lichaam komt of bij je gevoel, daarin ben ik nog een leerling in de 1e klas. Mogelijk omdat dat lichaam altijd pijn doet vanwege de 2 soorten reuma. De beste tip die ik ooit van de reumatoloog en de fysiotherapeut kreeg was om te gaan lopen. Idee een 10, uitvoering een 0, want ga er maar aanstaan om jezelf iedere dag te motiveren om te gaan lopen. Daarbij was ik o zo onzichtbaar toen ik alleen liep. Niemand die mij groette ook al lachte ik vriendelijk en groette ik hen wel. Zo beleefd ben ik wel.
Dat is o.a de reden dat ik graag een hondje wilde omdat ik dan een stok achter de deur heb en ook niet onbelangrijk ik mij weer nuttig voel, want ik ben weer nodig. Ik word gemist als ik er even niet ben, dan word ik begroet alsof ik jaren ben weg geweest. Ondanks dat lief ook erg blij is met mij en ik met hem, is het met dieren toch anders ;-).
En nu, nu ben ik o zo blij ben dat ik dmv de hondjes iedere dag buiten kom. Zin of geen zin, het feit blijft dat ik nooit zoveel geleerd zou hebben van de natuur als sinds ik ieder seizoen buiten loop. Nu het echt lente is, loopt alles uit, de vogels zingen iedere dag naar hartenlust, ik zie de zwanen waarvan het vrouwtje al op haar nest zit, ik zie de eenden, ik zie de lammetjes. Ik zie het polderlandschap waar ik iedere dag loop elke dag anders,want het weer is anders, de wind is anders, de luchten zijn anders, de geur is anders. Ikzelf ben ook anders. Ik, die nooit goed kan stilzitten, ga nu gerust even in het gras zitten en gewoon zijn en genieten. Heel soms doe ik dat ook in de herfst of in de winter maar dan wordt het al snel te koud en verlang ik naar een kop thee die ik dan al genietend van de geur en warmte mij aan laaf.
Of mijn hart dan ook gaat zingen? Ik geloof het wel, nee ik weet het wel zeker want ik kom eigenlijk altijd wel opgeladen terug Ook beginnen er plannen te borrelen. Sinds oktober is mijn (sociale) leven erg veranderd. Waren lief en ik vrijwel altijd samen, waar ik mij niet altijd even goed bij voelde hoe goed lief en ik ook hebben, ik ben er achter gekomen dat ik toch meer open ben gaan staan voor mensen dan ik daarvoor deed. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen beweegt, hoe zij in het leven staan. Waar zij van genieten, wat hun hart doet zingen. En dat voelt goed, vind ik fijn, geniet ik van. Zo heb ik nu regelmatiger afspraken met vriendinnen/kennissen die mogelijk wel een vriendin kunnen worden. Hebben wij weer regelmatiger mensen over de vloer die komen eten/borrelen waardoor het leven ook aan kleur wint.
Ook ben ik ander vrijwilligerswerk gaan doen naast dat ik vaker naar het verzorgingshuis ga ( zie vorige blog). Was ik altijd actief bij patiëntenverenigingen, nu kies ik bewust voor contact met kinderen en help ik tegenwoordig op de basisschool hier vlakbij alwaar ik mijn buurkinderen zie. Ik geniet daarvan, daar gaat mijn hart echt van zingen: van het vertrouwen van die kinderen, hun onbevangenheid. Ik verbaas en verwonder mij regelmatig. Ik ben ook aan het onderzoeken of ik mogelijk weer iets zou kunnen gaan leren in die richting. Tenslotte word ik pas 42 ;-) maar ik dien rekening te houden met mijn onmogelijkheden, want helaas, beter worden zit er niet in.... maar ik kom wel meer uit mijn hoofd en daar heeft het bloggen zeer zeker aan bijgedragen, ook de blogs waar ik regelmatig even langswaai en mij verbaas over het gemak waarmee sommigen iedere dag bloggen.... eer ik zover ben.... maar ach, zo blijft er altijd nog te wensen over.
Dat is o.a de reden dat ik graag een hondje wilde omdat ik dan een stok achter de deur heb en ook niet onbelangrijk ik mij weer nuttig voel, want ik ben weer nodig. Ik word gemist als ik er even niet ben, dan word ik begroet alsof ik jaren ben weg geweest. Ondanks dat lief ook erg blij is met mij en ik met hem, is het met dieren toch anders ;-).
En nu, nu ben ik o zo blij ben dat ik dmv de hondjes iedere dag buiten kom. Zin of geen zin, het feit blijft dat ik nooit zoveel geleerd zou hebben van de natuur als sinds ik ieder seizoen buiten loop. Nu het echt lente is, loopt alles uit, de vogels zingen iedere dag naar hartenlust, ik zie de zwanen waarvan het vrouwtje al op haar nest zit, ik zie de eenden, ik zie de lammetjes. Ik zie het polderlandschap waar ik iedere dag loop elke dag anders,want het weer is anders, de wind is anders, de luchten zijn anders, de geur is anders. Ikzelf ben ook anders. Ik, die nooit goed kan stilzitten, ga nu gerust even in het gras zitten en gewoon zijn en genieten. Heel soms doe ik dat ook in de herfst of in de winter maar dan wordt het al snel te koud en verlang ik naar een kop thee die ik dan al genietend van de geur en warmte mij aan laaf.
Of mijn hart dan ook gaat zingen? Ik geloof het wel, nee ik weet het wel zeker want ik kom eigenlijk altijd wel opgeladen terug Ook beginnen er plannen te borrelen. Sinds oktober is mijn (sociale) leven erg veranderd. Waren lief en ik vrijwel altijd samen, waar ik mij niet altijd even goed bij voelde hoe goed lief en ik ook hebben, ik ben er achter gekomen dat ik toch meer open ben gaan staan voor mensen dan ik daarvoor deed. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen beweegt, hoe zij in het leven staan. Waar zij van genieten, wat hun hart doet zingen. En dat voelt goed, vind ik fijn, geniet ik van. Zo heb ik nu regelmatiger afspraken met vriendinnen/kennissen die mogelijk wel een vriendin kunnen worden. Hebben wij weer regelmatiger mensen over de vloer die komen eten/borrelen waardoor het leven ook aan kleur wint.
Ook ben ik ander vrijwilligerswerk gaan doen naast dat ik vaker naar het verzorgingshuis ga ( zie vorige blog). Was ik altijd actief bij patiëntenverenigingen, nu kies ik bewust voor contact met kinderen en help ik tegenwoordig op de basisschool hier vlakbij alwaar ik mijn buurkinderen zie. Ik geniet daarvan, daar gaat mijn hart echt van zingen: van het vertrouwen van die kinderen, hun onbevangenheid. Ik verbaas en verwonder mij regelmatig. Ik ben ook aan het onderzoeken of ik mogelijk weer iets zou kunnen gaan leren in die richting. Tenslotte word ik pas 42 ;-) maar ik dien rekening te houden met mijn onmogelijkheden, want helaas, beter worden zit er niet in.... maar ik kom wel meer uit mijn hoofd en daar heeft het bloggen zeer zeker aan bijgedragen, ook de blogs waar ik regelmatig even langswaai en mij verbaas over het gemak waarmee sommigen iedere dag bloggen.... eer ik zover ben.... maar ach, zo blijft er altijd nog te wensen over.
donderdag 25 februari 2010
Sneu, zo sneu
De hele dag gonsde het al rond: hebben wij vanavond de 100e gouden medaille? En zou Sven wederom goud halen? We hebben het met zijn allen kunnen zien: 6,7 miljoen mensen zagen de coach een fout maken waardoor Sven die daadwerkelijk een OR schaatste, werd gediskwalificeerd... wat sneu, zo sneu...
en dan heeft Sven ineens niet meer alleen Gerard als coach, maar heeft hij er tig want iedereen met een mening werd om die mening gevraagd. Het heeft de gemoederen bezig gehouden. Ook mij, want liefhebber van het 1e uur maakte dit helemaal alleen mee. Manlief was ergens anders... en vol van zijn eigen avondje was er niet of nauwelijks aandacht voor mij. Hoe sneu voor mij, maar ook voor hem. Gelukkig heb ik via een aantal blogs het alsnog kunnen delen want zelf bloggen lukte namelijk niet. vandaar 2 dagen later, als mosterd na de maaltijd schrijf ik het alsnog.
Want hoe mooi was het om ze gisteren weer samen op de baan te zien komen? Lachend, zich opmakend voor de ploegenachtervolging. Mooi om te zien want de gehele dag werd er gespeculeerd over het ontslag van Gerard. En dat verdiende de man ook niet....
en dan heeft Sven ineens niet meer alleen Gerard als coach, maar heeft hij er tig want iedereen met een mening werd om die mening gevraagd. Het heeft de gemoederen bezig gehouden. Ook mij, want liefhebber van het 1e uur maakte dit helemaal alleen mee. Manlief was ergens anders... en vol van zijn eigen avondje was er niet of nauwelijks aandacht voor mij. Hoe sneu voor mij, maar ook voor hem. Gelukkig heb ik via een aantal blogs het alsnog kunnen delen want zelf bloggen lukte namelijk niet. vandaar 2 dagen later, als mosterd na de maaltijd schrijf ik het alsnog.
Want hoe mooi was het om ze gisteren weer samen op de baan te zien komen? Lachend, zich opmakend voor de ploegenachtervolging. Mooi om te zien want de gehele dag werd er gespeculeerd over het ontslag van Gerard. En dat verdiende de man ook niet....
Abonneren op:
Posts (Atom)