hoe vaak deze zin de afgelopen tijd door mijn hoofd is gegaan, is niet te tellen. Want wat kom ik mijzelf tegen nu ik iets nieuws aan het leren ben. Ik wil het direct goed doen en kunnen, dus heb ik het tig keer uitgehaald en weer opnieuw begonnen. Verstandelijk weet ik dat ik het niet direct goed kan doen, maar gevoelsmatig voel ik mijzelf zo'n minkukel, zo'n mislukking...
Waar ben ik dan precies mee bezig? Ik ben aan het leren quilten en dat begint met malletjes maken, knippen in (mooie en leuke lapjes: eng) en die stukjes stof aan elkaar zetten. Dat wordt de bovenlaag en ik wil al jaren dit leren. Ik die nooit iets heb gedaan met lapjes zag zichzelf ineens terug met naald en draad en het ging dus niet goed, tot mijn grote frustratie want hoe moeilijk kan het zijn? Erg moeilijk... maar als het dan ineens lukt is het zo'n waanzinnig goed gevoel.
Vooral als je de prachtige quilts ziet die mensen kunnen maken, om van te watertanden en dan is het zo treurig als je dit voor je zietwant het past niet.Ik kom niet netjes uit en dan het weten dat het 2e blok met ronde vormen wordt, het zogeten drunkarts path; een voorbeeld:
Ik die niet eens deze driehoekjes in de punt bij elkaar krijg, zou voor as dinsdag dit 2e blok in drunkarts path af dienen te hebben, zucht.... maar goed: ik ben lekker bezig en leer mijzelf wederom beter kennen. Dat ik toch perfectionistischer ben ingesteld dan ik dacht, dat ik toch geduldiger ben dan ik dacht, want ik blijf het proberen. Ach, Keulen en Aken waren ook niet in 1 dag gebouwd, toch
over het leven, haarzelf, en wat haar beweegt/ overkomt kortom het leven van Lin(nepin)
Posts tonen met het label ontspanning. Alle posts tonen
Posts tonen met het label ontspanning. Alle posts tonen
zaterdag 26 maart 2011
donderdag 3 maart 2011
Nieuwe ontwikkelingen
Nav het mijn vorige blog loslaten ben ik eens gaan nadenken over waarom mij dat zo triggerde: loslaten; het tegenovergestelde van vasthouden. Nu ben ik een erg vasthoudend type en zit veels te veel in mijn hoofd te overdenken, piekeren ed.
Met het lente gevoel van enige tijd geleden in mijn hoofd, en heerlijk voelbaar toen ik buiten was, bedacht ik mij dat ik uit mijn hoofd wilde. Ik ontspan maar moeizaam ondanks mijn hobby's breien en haken. Al wandelend met een vriendin en de honden kwam dit onderwerp ook ter sprake. Zij gaf aan dat dit voor haar de reden was om op Yoga te gaan. Nu had ik jaren eerder ook wel een poging gedaan maar toen was ik nog niet stijf als nu, maar niet geschoten is altijd mis, dus ik mee voor een proefles.
Aiaia, wat viel dat tegen en mee tegelijkertijd. Tegen in de zin dat ik toch wel heel erg stijf was, en mee omdat ik sliep als een roosje en lief mij voordat ik in sliep viel mij er zo ontspannen uit vond zien. Alhoewel ik de dag erna mijn lijf meer voelde dan normaal, bleef ik redelijk ontspannen. Zo ontspannen dat ik heerlijk even niets heb gedaan, behalve zitten en met de honden kroelen die zich behaaglijk tegen mij hadden aangevleid.
Handwerken helpt altijd wel wat, maar ik wilde iets anders en dolblij dat ik tijdens mijn rondje met de honden iemand sprak met wie ik die voorliefde deelde en aangaf dat ik graag wilde leren quilten, en zij zowaar een adres wist in mijn woonplaats, heb ik nu sinds afgelopen dinsdag quiltcursus. Hoe het kan gaan. Mijn allereerste ervaring met stofjes en naaien maar ik vond en vind het fantastisch: met kleuren bezig zijn, met naald en draad het in elkaar zetten en ineens had ik een 4 kantje. En ik zat niet in mijn hoofd!
Ik word nog wel eens ontspannen. Zodra ik iets kan laten zien, plaats ik een foto.
Met het lente gevoel van enige tijd geleden in mijn hoofd, en heerlijk voelbaar toen ik buiten was, bedacht ik mij dat ik uit mijn hoofd wilde. Ik ontspan maar moeizaam ondanks mijn hobby's breien en haken. Al wandelend met een vriendin en de honden kwam dit onderwerp ook ter sprake. Zij gaf aan dat dit voor haar de reden was om op Yoga te gaan. Nu had ik jaren eerder ook wel een poging gedaan maar toen was ik nog niet stijf als nu, maar niet geschoten is altijd mis, dus ik mee voor een proefles.
Aiaia, wat viel dat tegen en mee tegelijkertijd. Tegen in de zin dat ik toch wel heel erg stijf was, en mee omdat ik sliep als een roosje en lief mij voordat ik in sliep viel mij er zo ontspannen uit vond zien. Alhoewel ik de dag erna mijn lijf meer voelde dan normaal, bleef ik redelijk ontspannen. Zo ontspannen dat ik heerlijk even niets heb gedaan, behalve zitten en met de honden kroelen die zich behaaglijk tegen mij hadden aangevleid.
Handwerken helpt altijd wel wat, maar ik wilde iets anders en dolblij dat ik tijdens mijn rondje met de honden iemand sprak met wie ik die voorliefde deelde en aangaf dat ik graag wilde leren quilten, en zij zowaar een adres wist in mijn woonplaats, heb ik nu sinds afgelopen dinsdag quiltcursus. Hoe het kan gaan. Mijn allereerste ervaring met stofjes en naaien maar ik vond en vind het fantastisch: met kleuren bezig zijn, met naald en draad het in elkaar zetten en ineens had ik een 4 kantje. En ik zat niet in mijn hoofd!
Ik word nog wel eens ontspannen. Zodra ik iets kan laten zien, plaats ik een foto.
vrijdag 7 januari 2011
de 1e week van januari zit er al weer op
en het was niet mijn week. Wat had ik een moeite om mijn ritme te (her)vinden. Lief had er ook last van; die had niet eens het gevoel dat hij vrij was geweest en dat is niet goed, nee. We hadden beiden ook niet het gevoel dat we 2 weken vakantie hadden gehad. Komt gewoon door die rare dagen; we hadden zelfs geen trek in eten en dat voor de lekkerbekken die wij zij. En echt overdadig hadden we ook niet gegeten met de Kerst en of met Oud- en Nieuw maar toch... we aten anders dan anders en blijkbaar zijn we dat ook niet meer gewend. Oeps, wat klinkt dat oud brrrr..
Maar goed, dinsdag begon het 'gewone' leven dus weer. En nu is het vrijdag en lijkt de wandeling van vorige week weer heel lang geleden, echt een ander jaar dus hahaha. Wat wel opvalt is dat iedereen bezig is goede voornemens. Nu doe ik daar niet echt aan; ik vind dat je elke dag goed voor jezelf dient te zorgen, dus door voldoende beweging, eten, op tijd naar bed, inspanning afwisselen met ontspanning, maar ik had deze week ook geen behoefte om te bellen met mijn vriendinnen. Ik had vanavond geen eens zin om mee te gaan naar mijn schoomoeder. Laat mij maar even alleen met mijn gedachten terwijl er een hondje in mijn beenholte ligt. Ik neem nog een lekker nespresso-tje( dat was het beste wat we ons kado konden geven, een nespresso apparaat, heerlijk met een melkschuimer, mmm) en dan ga ik toch beginnen aan mijn nieuwe boek.
morgen is het weer weekend en dan staat er weer van alles op het programma. Kortom, 2011 is echt al een week oud.
heb het goed dit weekend!
Maar goed, dinsdag begon het 'gewone' leven dus weer. En nu is het vrijdag en lijkt de wandeling van vorige week weer heel lang geleden, echt een ander jaar dus hahaha. Wat wel opvalt is dat iedereen bezig is goede voornemens. Nu doe ik daar niet echt aan; ik vind dat je elke dag goed voor jezelf dient te zorgen, dus door voldoende beweging, eten, op tijd naar bed, inspanning afwisselen met ontspanning, maar ik had deze week ook geen behoefte om te bellen met mijn vriendinnen. Ik had vanavond geen eens zin om mee te gaan naar mijn schoomoeder. Laat mij maar even alleen met mijn gedachten terwijl er een hondje in mijn beenholte ligt. Ik neem nog een lekker nespresso-tje( dat was het beste wat we ons kado konden geven, een nespresso apparaat, heerlijk met een melkschuimer, mmm) en dan ga ik toch beginnen aan mijn nieuwe boek.
morgen is het weer weekend en dan staat er weer van alles op het programma. Kortom, 2011 is echt al een week oud.
heb het goed dit weekend!
zaterdag 1 januari 2011
31 dec, afsluiting van het jaar 2010
Zoals gezegd gaan wij tezamen met de doggy's er altijd op uit op de 31e december. Dit keer besloten we de bossen van Chaam te gaan ontdekken. Waar we beiden geen rekening meehielden, was dat het bos nog wit en glad kon zijn. De aangekondigde mist maakte dat de wandeling nog specialer was dan andere jaren. We hebben al eens gelopen terwijl het vroor zodat bij elke stap de bladeren zo heerlijk onder je voeten knisperden, sneeuwde, maar we hebben nog nooit gelopen in de mist maar wat is dat bijzonder. Het hele bos is verstild en mysterieus tegelijkertijd. Hier wat mooie plaatjes die het illustreren.
De gehele wandeling leek wel symbool voor het leven: goed uitkijken waar je loopt, je kan wel trouw de route belopen maar desondanks kom je voor verrassingen te staan, en dien je je eigen pad te kiezen, wees nooit te bang om hulp te vragen, er is niets mis mee om advies op te volgen( als ik dat had gedaan, was ik niet door het ijs gezakt terwijl lief veilig en droog de overkant haalde ;-)
dit is mijn persoonlijke favoriet
de doggy's genoten volop zoals je hier kunt zien: EN
Genietend van de rust( we hadden het gehele bos voor onszelf hoe luxe en geen vuurwerk te horen of te zien), de stilte, van elkaar, de natuur, al lopende het jaar evalueren qua hoogte-, en dieptepunten, welke uitdagingen we voor ons zien, waar we aan willen werken, wat we willen behouden, was het wederom een mooie afsluiting van het jaar.
Thuisgekomen heerlijk warm geworden en ons voorbereiden op de avond die voor ons lag, terugkijkend op een mooie dag en in afwachting van 2011. Een heel nieuw jaar ligt weer open. Wat zal het ons brengen!
Iedereen alle goeds voor 2011.
ps: terwijl ik dit type, wordt lief op de hoogte gebracht door een buurman dat er 6 ramen in onze binnenruimte van het appartementencomplex zijn ingegooid. Mogelijk uit boosheid dat men al als voorzorgsmaatregel de voordeur naar de brievenbussen al had afgesloten zodat men geen rotjes naar binnen kon gooien. Welkom realiteit!
De gehele wandeling leek wel symbool voor het leven: goed uitkijken waar je loopt, je kan wel trouw de route belopen maar desondanks kom je voor verrassingen te staan, en dien je je eigen pad te kiezen, wees nooit te bang om hulp te vragen, er is niets mis mee om advies op te volgen( als ik dat had gedaan, was ik niet door het ijs gezakt terwijl lief veilig en droog de overkant haalde ;-)
dit is mijn persoonlijke favoriet
de doggy's genoten volop zoals je hier kunt zien: EN
Genietend van de rust( we hadden het gehele bos voor onszelf hoe luxe en geen vuurwerk te horen of te zien), de stilte, van elkaar, de natuur, al lopende het jaar evalueren qua hoogte-, en dieptepunten, welke uitdagingen we voor ons zien, waar we aan willen werken, wat we willen behouden, was het wederom een mooie afsluiting van het jaar.
Thuisgekomen heerlijk warm geworden en ons voorbereiden op de avond die voor ons lag, terugkijkend op een mooie dag en in afwachting van 2011. Een heel nieuw jaar ligt weer open. Wat zal het ons brengen!
Iedereen alle goeds voor 2011.
ps: terwijl ik dit type, wordt lief op de hoogte gebracht door een buurman dat er 6 ramen in onze binnenruimte van het appartementencomplex zijn ingegooid. Mogelijk uit boosheid dat men al als voorzorgsmaatregel de voordeur naar de brievenbussen al had afgesloten zodat men geen rotjes naar binnen kon gooien. Welkom realiteit!
donderdag 8 juli 2010
Hoe een mens ineens van voetbal kan houden...
Tja, ik had het al eens eerder geschreven dat ik deze maand zo genoot van de Engelse detectives als er een voetbalwedstrijd werd gespeeld maar ja, toen waren het nog gewoon de poule wedstrijden. Niet zo heel erg boeiend maar ja, je kijkt mee. Om vervolgens Oranje ook nog de 1/8 finale te zien winnen. Zo ver waren ze nog niet gekomen, dus ook de 1/4 finale gekeken en toen ineens kwam het over mij heen: de oranje gekte: schreeuwen 's avonds met vrienden gekeken wie onze tegenstander zo worden: Ghana of Uruguay alwaar het de laatste minuten nog spannend werd met de handsbal van Suarez en de gemiste penalty van Ghana.
Van buurjongen de dubbele buddies van de COOP teruggekregen die ik/wij zo trouw voor hem en zijn jongere broertje hadden gespaard en die ik nu voor het serrehek heb hangen en iedere keer als er een doelpunt door Oranje was gescoord er in knijpen en dan dat OLE, OLE, OLE horen en HET IS STIL AAN DE OVERKANT. Zo leuk om weer kind te zijn.
Vervolgens de 1/2 finale die 's avonds werd gespeeld en ja hoor: we spelen de finale!! Vervolgens werd onze hele straat gek en kwam buurjongen bij ons de wedstrijd analyseren die ook 's middags al was geweest met de vraag met hoeveel er gewonnen zou worden.
Wie o wie zou ons van de titel kunnen afhouden: Duitsland of Spanje? Dus gisterenavond weer gekeken en gezien hoe snel Spanje rondspeelt, elkaar passes toespeelt die rijp leken te zijn voor een doelpunt.
Zondag zullen we het weten! en de detectives? die wachten netjes op de recorder dus die gaan we gewoon op een later tijdstip kijken. Vanavond relaxen op het strand. Lief heeft trek in spareribs, die wil dus ergens zijn tanden inzetten.
Ik zeg: we worden wereldkampioen aangezien wij doelpunten kunnen maken. Spanje had het met veel meer dan 1-0 kunnen afmaken sprak ik als deskundige die ineens weet heeft van een corner, ingooi, gele kaarten ed... wie had dat ooit gedacht? ik niet hahah
Van buurjongen de dubbele buddies van de COOP teruggekregen die ik/wij zo trouw voor hem en zijn jongere broertje hadden gespaard en die ik nu voor het serrehek heb hangen en iedere keer als er een doelpunt door Oranje was gescoord er in knijpen en dan dat OLE, OLE, OLE horen en HET IS STIL AAN DE OVERKANT. Zo leuk om weer kind te zijn.
Vervolgens de 1/2 finale die 's avonds werd gespeeld en ja hoor: we spelen de finale!! Vervolgens werd onze hele straat gek en kwam buurjongen bij ons de wedstrijd analyseren die ook 's middags al was geweest met de vraag met hoeveel er gewonnen zou worden.
Wie o wie zou ons van de titel kunnen afhouden: Duitsland of Spanje? Dus gisterenavond weer gekeken en gezien hoe snel Spanje rondspeelt, elkaar passes toespeelt die rijp leken te zijn voor een doelpunt.
Zondag zullen we het weten! en de detectives? die wachten netjes op de recorder dus die gaan we gewoon op een later tijdstip kijken. Vanavond relaxen op het strand. Lief heeft trek in spareribs, die wil dus ergens zijn tanden inzetten.
Ik zeg: we worden wereldkampioen aangezien wij doelpunten kunnen maken. Spanje had het met veel meer dan 1-0 kunnen afmaken sprak ik als deskundige die ineens weet heeft van een corner, ingooi, gele kaarten ed... wie had dat ooit gedacht? ik niet hahah
zondag 16 mei 2010
Kriebels
Inmiddels ben ik alweer 1 week 1 jaar ouder jaja en wat kan er een hoop veranderen in 1 jaar, in 1 maand, en in 1 week. Mij zal je niet meer horen zeggen dat lief en ik goed weer hebben in mei, hoewel we hebben nog 1 week samen vrij( hoop doet leven), want wat was het koud en regenachtig. Ik las ergens de kreet: wie heeft de herfst aangezet? want zo voelde het echt. Wel heel apart dat lief en ik een soort van voorjaarsschoonmaak hielden: kledingkast uitgemest, en opnieuw geordend, alle ordners opgeruimd waarin ik ook mijn cv tegenkwam.
Een Curriculum vitae, vanwege een sollicitatie nadat ik werd ontslagen voor een onwijs gave baan die ik jammer genoeg niet kreeg. Waarschijnlijk maar goed ook want daarna kreeg ik een reuma-aanval die er niet om loog en diende ik in te zien dat werken met zo'n grillig lijf gekkenwerk is. Maar het hoofd wil wel, maar het lichaam wil niet. Het is en en blijft een pijnplek, een open zenuw. Ook al ben ik nu 42 lentes jong, het went niet om te zeggen als de vraag der vragen gesteld wordt: en wat voor werk doe jij nu? of de reactie: ooo, wat saai, de gehele dag thuis. Nu ben ik nooit een gehele dag thuis daar zorgen de doggy's wel voor maar het komt wel vaak voor dat ik thuis ben ja. Ik werk niet buitenhuis,want mijn man heeft zo'n goede baan dat ik niet hoef te werken, maar ik werk hard want ziek zijn is hard werken. Dat ik vaak moe ben en altijd pijn heb is ook iets wat niet valt uit te leggen.
Maar toch door die CV, ging het kriebelen. Nu kriebelt het al heel lang sinds ik ander vrijwilligerswerk heb: TSO begeleidster en mantelzorgen voor schoonmoeders en andere leuke vrouwen die in het verzorgingshuis wonen want deep down zou ik willen studeren, een opleiding volgenzodat ik zinvoller mijn dag invul, of een webwinkel voor mijn gehaakte petten. Kortom, ik heb de kriebels... wat wil ik met de rest van mijn leven?!
Wat wil jij met de rest van je leven?! Ik lees het graag,
Een Curriculum vitae, vanwege een sollicitatie nadat ik werd ontslagen voor een onwijs gave baan die ik jammer genoeg niet kreeg. Waarschijnlijk maar goed ook want daarna kreeg ik een reuma-aanval die er niet om loog en diende ik in te zien dat werken met zo'n grillig lijf gekkenwerk is. Maar het hoofd wil wel, maar het lichaam wil niet. Het is en en blijft een pijnplek, een open zenuw. Ook al ben ik nu 42 lentes jong, het went niet om te zeggen als de vraag der vragen gesteld wordt: en wat voor werk doe jij nu? of de reactie: ooo, wat saai, de gehele dag thuis. Nu ben ik nooit een gehele dag thuis daar zorgen de doggy's wel voor maar het komt wel vaak voor dat ik thuis ben ja. Ik werk niet buitenhuis,
Maar toch door die CV, ging het kriebelen. Nu kriebelt het al heel lang sinds ik ander vrijwilligerswerk heb: TSO begeleidster en mantelzorgen voor schoonmoeders en andere leuke vrouwen die in het verzorgingshuis wonen want deep down zou ik willen studeren, een opleiding volgen
Wat wil jij met de rest van je leven?! Ik lees het graag,
dinsdag 13 april 2010
Doe de dingen waar je hart van gaan zingen
kreeg ik ooit als opdracht mee omdat ik teveel in mijn hoofd zit. Tja, niet voor niets was mijn nickname in het begin denkertje en heet mijn blog Lin(nepins) overdenkingen over ... ik denk te veel. Hoe je vanuit je hoofd beter in je lichaam komt of bij je gevoel, daarin ben ik nog een leerling in de 1e klas. Mogelijk omdat dat lichaam altijd pijn doet vanwege de 2 soorten reuma. De beste tip die ik ooit van de reumatoloog en de fysiotherapeut kreeg was om te gaan lopen. Idee een 10, uitvoering een 0, want ga er maar aanstaan om jezelf iedere dag te motiveren om te gaan lopen. Daarbij was ik o zo onzichtbaar toen ik alleen liep. Niemand die mij groette ook al lachte ik vriendelijk en groette ik hen wel. Zo beleefd ben ik wel.
Dat is o.a de reden dat ik graag een hondje wilde omdat ik dan een stok achter de deur heb en ook niet onbelangrijk ik mij weer nuttig voel, want ik ben weer nodig. Ik word gemist als ik er even niet ben, dan word ik begroet alsof ik jaren ben weg geweest. Ondanks dat lief ook erg blij is met mij en ik met hem, is het met dieren toch anders ;-).
En nu, nu ben ik o zo blij ben dat ik dmv de hondjes iedere dag buiten kom. Zin of geen zin, het feit blijft dat ik nooit zoveel geleerd zou hebben van de natuur als sinds ik ieder seizoen buiten loop. Nu het echt lente is, loopt alles uit, de vogels zingen iedere dag naar hartenlust, ik zie de zwanen waarvan het vrouwtje al op haar nest zit, ik zie de eenden, ik zie de lammetjes. Ik zie het polderlandschap waar ik iedere dag loop elke dag anders,want het weer is anders, de wind is anders, de luchten zijn anders, de geur is anders. Ikzelf ben ook anders. Ik, die nooit goed kan stilzitten, ga nu gerust even in het gras zitten en gewoon zijn en genieten. Heel soms doe ik dat ook in de herfst of in de winter maar dan wordt het al snel te koud en verlang ik naar een kop thee die ik dan al genietend van de geur en warmte mij aan laaf.
Of mijn hart dan ook gaat zingen? Ik geloof het wel, nee ik weet het wel zeker want ik kom eigenlijk altijd wel opgeladen terug Ook beginnen er plannen te borrelen. Sinds oktober is mijn (sociale) leven erg veranderd. Waren lief en ik vrijwel altijd samen, waar ik mij niet altijd even goed bij voelde hoe goed lief en ik ook hebben, ik ben er achter gekomen dat ik toch meer open ben gaan staan voor mensen dan ik daarvoor deed. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen beweegt, hoe zij in het leven staan. Waar zij van genieten, wat hun hart doet zingen. En dat voelt goed, vind ik fijn, geniet ik van. Zo heb ik nu regelmatiger afspraken met vriendinnen/kennissen die mogelijk wel een vriendin kunnen worden. Hebben wij weer regelmatiger mensen over de vloer die komen eten/borrelen waardoor het leven ook aan kleur wint.
Ook ben ik ander vrijwilligerswerk gaan doen naast dat ik vaker naar het verzorgingshuis ga ( zie vorige blog). Was ik altijd actief bij patiëntenverenigingen, nu kies ik bewust voor contact met kinderen en help ik tegenwoordig op de basisschool hier vlakbij alwaar ik mijn buurkinderen zie. Ik geniet daarvan, daar gaat mijn hart echt van zingen: van het vertrouwen van die kinderen, hun onbevangenheid. Ik verbaas en verwonder mij regelmatig. Ik ben ook aan het onderzoeken of ik mogelijk weer iets zou kunnen gaan leren in die richting. Tenslotte word ik pas 42 ;-) maar ik dien rekening te houden met mijn onmogelijkheden, want helaas, beter worden zit er niet in.... maar ik kom wel meer uit mijn hoofd en daar heeft het bloggen zeer zeker aan bijgedragen, ook de blogs waar ik regelmatig even langswaai en mij verbaas over het gemak waarmee sommigen iedere dag bloggen.... eer ik zover ben.... maar ach, zo blijft er altijd nog te wensen over.
Dat is o.a de reden dat ik graag een hondje wilde omdat ik dan een stok achter de deur heb en ook niet onbelangrijk ik mij weer nuttig voel, want ik ben weer nodig. Ik word gemist als ik er even niet ben, dan word ik begroet alsof ik jaren ben weg geweest. Ondanks dat lief ook erg blij is met mij en ik met hem, is het met dieren toch anders ;-).
En nu, nu ben ik o zo blij ben dat ik dmv de hondjes iedere dag buiten kom. Zin of geen zin, het feit blijft dat ik nooit zoveel geleerd zou hebben van de natuur als sinds ik ieder seizoen buiten loop. Nu het echt lente is, loopt alles uit, de vogels zingen iedere dag naar hartenlust, ik zie de zwanen waarvan het vrouwtje al op haar nest zit, ik zie de eenden, ik zie de lammetjes. Ik zie het polderlandschap waar ik iedere dag loop elke dag anders,want het weer is anders, de wind is anders, de luchten zijn anders, de geur is anders. Ikzelf ben ook anders. Ik, die nooit goed kan stilzitten, ga nu gerust even in het gras zitten en gewoon zijn en genieten. Heel soms doe ik dat ook in de herfst of in de winter maar dan wordt het al snel te koud en verlang ik naar een kop thee die ik dan al genietend van de geur en warmte mij aan laaf.
Of mijn hart dan ook gaat zingen? Ik geloof het wel, nee ik weet het wel zeker want ik kom eigenlijk altijd wel opgeladen terug Ook beginnen er plannen te borrelen. Sinds oktober is mijn (sociale) leven erg veranderd. Waren lief en ik vrijwel altijd samen, waar ik mij niet altijd even goed bij voelde hoe goed lief en ik ook hebben, ik ben er achter gekomen dat ik toch meer open ben gaan staan voor mensen dan ik daarvoor deed. Ik ben geïnteresseerd in wat mensen beweegt, hoe zij in het leven staan. Waar zij van genieten, wat hun hart doet zingen. En dat voelt goed, vind ik fijn, geniet ik van. Zo heb ik nu regelmatiger afspraken met vriendinnen/kennissen die mogelijk wel een vriendin kunnen worden. Hebben wij weer regelmatiger mensen over de vloer die komen eten/borrelen waardoor het leven ook aan kleur wint.
Ook ben ik ander vrijwilligerswerk gaan doen naast dat ik vaker naar het verzorgingshuis ga ( zie vorige blog). Was ik altijd actief bij patiëntenverenigingen, nu kies ik bewust voor contact met kinderen en help ik tegenwoordig op de basisschool hier vlakbij alwaar ik mijn buurkinderen zie. Ik geniet daarvan, daar gaat mijn hart echt van zingen: van het vertrouwen van die kinderen, hun onbevangenheid. Ik verbaas en verwonder mij regelmatig. Ik ben ook aan het onderzoeken of ik mogelijk weer iets zou kunnen gaan leren in die richting. Tenslotte word ik pas 42 ;-) maar ik dien rekening te houden met mijn onmogelijkheden, want helaas, beter worden zit er niet in.... maar ik kom wel meer uit mijn hoofd en daar heeft het bloggen zeer zeker aan bijgedragen, ook de blogs waar ik regelmatig even langswaai en mij verbaas over het gemak waarmee sommigen iedere dag bloggen.... eer ik zover ben.... maar ach, zo blijft er altijd nog te wensen over.
maandag 5 oktober 2009
Even rust
pfff, druk doende geweest met de voorbereidingen voor de vakantie en wederom bemerk ik dat het o zo lastig is met een onwillig lichaam. Ik ben moe en vraag mij dan ook iedere keer af waarom mensen met vakantie gaan, het is niet meer of minder dan een complete volksverhuizing! Werkelijk alles gaat door je handen heen qua kleding, boeken( welke leent zich om na een boswandeling in te verliezen) en dan gaan we niet eens ver weg. Ik zou er niet aan moeten denken dat we ook nog flink wat uren in de auto zit. Reden genoeg om niet weg te gaan of het dichterbij huis zoeken.
1 uur verder zitten wij straks in een hele andere wereld! Midden in de bossen, de geur van de herfst, de herfstkleuren van het bos, daaraan denken maakt alle voorbereidingen meer dan waard.
denkertjes hoofd krijgt hopelijk ook even rust, door te gaan ervaren dat het allemaal draait om het ZIJN, gewoon simpel ZIJN, maar ik weet ook dat het niet zo simpel is.
Ik ga genieten!
1 uur verder zitten wij straks in een hele andere wereld! Midden in de bossen, de geur van de herfst, de herfstkleuren van het bos, daaraan denken maakt alle voorbereidingen meer dan waard.
denkertjes hoofd krijgt hopelijk ook even rust, door te gaan ervaren dat het allemaal draait om het ZIJN, gewoon simpel ZIJN, maar ik weet ook dat het niet zo simpel is.
Ik ga genieten!
Abonneren op:
Posts (Atom)





