donderdag 25 februari 2010

Sneu, zo sneu

De hele dag gonsde het al rond: hebben wij vanavond de 100e gouden medaille? En zou Sven wederom goud halen? We hebben het met zijn allen kunnen zien: 6,7 miljoen mensen zagen de coach een fout maken waardoor Sven die daadwerkelijk een OR schaatste, werd gediskwalificeerd... wat sneu, zo sneu...

en dan heeft Sven ineens niet meer alleen Gerard als coach, maar heeft hij er tig want iedereen met een mening werd om die mening gevraagd. Het heeft de gemoederen bezig gehouden. Ook mij, want liefhebber van het 1e uur maakte dit helemaal alleen mee. Manlief was ergens anders... en vol van zijn eigen avondje was er niet of nauwelijks aandacht voor mij. Hoe sneu voor mij, maar ook voor hem. Gelukkig heb ik via een aantal blogs het alsnog kunnen delen want zelf bloggen lukte namelijk niet. vandaar 2 dagen later, als mosterd na de maaltijd schrijf ik het alsnog.

Want hoe mooi was het om ze gisteren weer samen op de baan te zien komen? Lachend, zich opmakend voor de ploegenachtervolging. Mooi om te zien want de gehele dag werd er gespeculeerd over het ontslag van Gerard. En dat verdiende de man ook niet....

maandag 22 februari 2010

en onzekerheid is mijn 3e naam :-(

Bah, wat kunnen mensen en mijn eigen persoontje het leven toch moeilijk maken. Wat  is het toch dat ik door iemand die ik niet tot mijn vrienden reken er toch voor kan zorgen dat ik aan mijzelf ga twijfelen? of ik het toch niet anders had kunnen of moeten doen? Waarom kan ik het niet laten voor wat het is: een vraag die zoo verkeerd wordt opgepakt alsof ik de grootste tuthola ben die in NLD rondloopt terwijl de vraag zo terecht was? Tenslotte is mij geleerd dat als je leent, je dat dient terug te geven. het liefst heel of als je daar niet aan kan voldoen, dat je dat dient aan te geven. Duidelijkheid voor alles :-) Dus wat doe je als je het geleende nodig hebt: juist je vraagt het geleende terug. ZO FOUT!!! ZO DOM!!!

LET IT BE?! Noemde ik dat vanmorgen al niet? LET IT BE: 3 simpele woorden met zo'n diepe betekenis dat het nog steeds niet tot mij doordringt dat ik dat dien te doen: het laten voor wat het is, niet meer en niet minder. En toch he, waarom zijn die 3 woorden zoo ontzettend moeilijk?Waarom kan ik het niet bij die ander laten? Waarom ga ik scenario's schrijven als wat als? en voel ik mij weer 12 jaar met dat stomme brilletje, beugeltje en snap ik niet/wil ik niet snappen dat ik dat meisje niet meer ben? ik geef anderen de macht omdat ik mijzelf niet de moeite waard vind, ik ben niet assertief genoeg voor mijzelf. En degene die ik daar het meest mee heb, ben ikzelf.

Zal ik het ooit leren?! zucht.....

Denken is mijn middelname

Soms komt de uitspraak:" Ik denk dus ik besta" vaak bij mij boven. Ik denk te veel(na) en ik sta niet achter de uitspraak dat ik dan zou bestaan. Ik besta omdat ik er ben en ik dien te geloven/te weten dat dat voldoende zou dienen te zijn, maar dat voel ik dus niet. Mede daardoor voel ik mij onrustig en zit ik te veel in mijn hoofd.

Waarom heb ik er zoveel moeite mee om te geloven dat ik mijn bestaanszekerheid al heb bewezen? Ik ben ik en ben goed zoals ik ben. Alleen al door het schrijven van voorgaande zin, voel ik weerstand. Ik ben vrouw, zus, vriendin, vrouwtje van de liefste honden van de wereld en was het vrouwtje van de liefste lapjeskat van de wereld die ik heb dienen los te laten omdat ze een dieronwaardig leven leefde, en ben nu enkel kattenvrouwtje van haar zusje die mij ook lief is, anders lief maar wel lief. Is het door de afwijzing van mijn ouders? Immers, ik ben wel de dochter van, maar ik kan die dochterrol niet invullen. En de hamvraag is of ik dat nog wel zou willen? Kan ik het beter niet laten zoals het nu is? Het er laten zijn? 

Het woord van 2010 schijnt welness te zijn,volgens mij komt daarna mindfullness. Ieder tijdschrift dat je openslaat gaat daar wel over. Leven in het NU. ZIJN. en ineens komt daar het oeroude liedje van de Beatles in mij boven: LET IT BE! Laat het zijn zoals het is en vel daar geen oordeel over, vul niet in. Doe geen aannames. Het is allemaal zoveel makkelijker gezegd dan gedaan, het zijn woorden met een grote impact. Althans voor mij.  

Al wandelend en genietend van de vogelgeluiden die mij omgaven gisteren bedacht ik mij dat het binnenkort alweer maart is, de maand waarin mijn vader verjaart. Ik weet niet goed wat te doen: het laten voor wat het is dus het LET IT BE principe of het opnieuw proberen. Daarbij is het de 40 dagen voor Pasen, een periode die vaak al samenvalt met bezinning. Sommige mensen gaan vasten of minderen met snoepen, in ieder geval bewuster eten zodat ze bewuster leven. Nu leef ik al wel bewust en ben ik mij soms ook bewust van het gemis, maar ik ben mij ook bewust van dat het goed is nu, geen moeten meer, geen maskers op, geen hoofdpijn meer, mijzelf geen geweld aandoen als ik met hen in 1 ruimte verbleef. Kortom, ik heb er eigenlijk best een hoop mee gewonnen, en toch, toch knaagt er iets. 

Ik blijf denken.....en zo is de cirkel weer rond


woensdag 17 februari 2010

Update: het leven is zo slecht nog niet..

Het begon de 5e februari toen ik de foto's besprak met mijn reumatoloog. Zowel de ziekte van Bechterew als zijnde  de artritis zijn niet verbeterd, maar ook niet verslechterd dus dat is al heel wat. Aangezien we beiden niet weten wat dat zou inhouden als ik niet met de anti-tnf blokkers was begonnen, en mijn kwaliteit van leven toch beter is met de injecties want geen 6 dagen kwijt per 4 weken, blijf ik dus doorgaan met de injecties. YES! Eindelijk hebben de discussies mbt kwaliteit van leven iets opgeleverd. Wrang blijft wel dat de situatie zoals die nu is, ernstig genoeg is, zeker als ik bedenk dat het als het wondermiddel bekend staat. Hoeveel mensen  hebben hun leven weer op kunnen pakken? Hoeveel mensen zijn er weer mee aan het werk gegaan? Veel, maar ik behoor daar niet bij.

En dat blijft een lastig iets om mee te dealen en te handelen! Want hoe vaak maak ik niet mee dat gesprekken stil vallen als bij een eerste kennismaking wordt gevraagd wat voor werk ik doe? Of als men vraagt of ik kinderen heb? Ik heb geen eigen kinderen, maar gelukkig is mijn leven niet zonder kinderen. En het leuke is dat kinderen mij wel vaak opzoeken als ik buiten loop met de doggy's. Ik heb zelfs al wat van mijn hobby's kunnen overdragen: zoals lezen en breien( ik kan mijzelf wel brei-juf noemen want ik heb er al 3 aan het breien :-) en volgende week is het vakantie en dan zal ik ze ook wel weer regelmatig zien.

Count your blessings is mij ooit voorgehouden en dan zijn het er veel: het gaat met manlief beter qua elleboog,we zijn nog steeds Happy met een hoofdletter ;-), met de dieren gaat het goed, ik heb iedere dag tijd voor mijzelf, ik heb meer wat meer dates met mensen die het leuk vinden om mij te zien en te spreken,te eten, een dak boven mijn hoofd. Zeker na de ramp in Haïti blijkt maar weer hoe kostbaar dit alles is, want daar zijn ze aan het overleven in de 1e graad!. In real life en in blogland  zij er helaas  genoeg die  hun geliefden hebben kunnen begraven, of in angst hebben gezeten of ze niet ongeneeslijk ziek zijn. En dan had ik angst voor de foto's...

Dat ik voor alle zekerheid nog een MRI-Scan te goed heb, vergeten we dan maar voor het gemak.

woensdag 20 januari 2010

2010 gaat hard

jaja want het is nu al de 20e! en dat betekent dat ik nu alweer 2 weken home alone ben, want  lief is aan het werk!! Heeft iedereen verbaasd doen staan om na de 3e en laatste operatie geen stellage in-en bovenop arm nodig te hebben, bij controle 2 weken geleden wat hij allemaal al weer kon doen met de linkerarm: pols draaien, arm tot 115 gr te kunnen buigen( een uitgestrekte arm incluis handen en vingers naar schouder is 155 gr en dat gaat niet meer redden) maar alles boven de 100 gr is functioneel gebruik en dus is lief genezen verklaard. de laatste operatie vond 1 week later plaats dan gepland dus de 16e december en lief kwam de dag voor kerst weer thuis: mijn eigen kerstengel en dan het weten dat nu de grote fysioweken aanbreken en het dagelijkse meerdere malen oefenen en het weten dat er GEEN operatie meer nodig is.

Hoe blij kan je zijn! En weer kunnen genieten van het samenzijn met de feestdagen die we zoals vanouds met zijn 2en en de dieren doorbrachten. Zo ook Oud en Nieuw en het enige wat ik mijzelf heb voorgenomen is dat ik meer wil gaan genieten van alles wat mogelijk is.

en zo zijn we 3 weken verder en breng ik de dagen weer grotendeels alleen door, met af en toe een date om te theeën, te eten, te borrelen. Kortom het 'gewone' leven is weer begonnen met nieuwe blogs die ik volg, de huiselijke beslommeringen, het hebben van een echte winter en vandaag het gevoel hebben dat het voorjaar eraan komt, maar het lekker koud is zodat je blij bent dat je weer binnen kan zijn genietend van de warmte.

Nu dan ook de grote vraag beantwoorden: hoe breng ik 2010 door? met weer om de 4 weken een dagopname aan het infuus en dan 2 1/2 goede weken hebben en 1 week kwijt zijn, of om de 2 weken een injectie zetten en dan niet goed maar ook niet slecht te zijn. Vanmiddag eerst maar foto's laten maken en dan de 5e feb, gesprek met de arts....

maandag 2 november 2009

Een nieuwe maand, een nieuwe kans?!

Wat vliegt de tijd. Inmiddels is Manlief 2 operaties verder en heeft die vanmiddag een afspraak bij de chirurg om hopelijk iets meer te weten te komen ipv aan te horen hoe complex de breuk wel niet is :-S. dat hebben we nu iets te vaak gehoord. ook weten we al dat het niet meer voor de volle 100 % goedkomt, maar hoe ernstig de restverschijnselen zijn, nobody knows.

Wat ik wel weet is dat de naam Remia niet helemaal meer opgaat, nu we overspoeld worden door hulp van onverwachte kanten. Zo bleek dat ik de 4 rondes van de doggy's niet langer kon doen nadat ik mijzelf mijn bed had uitgeklauterd om vervolgens buiten te merken dat ik niet op-of door kon lopen. Ik werd gered door een kennisje die mij direct uit de brand hielp door de doggy's over te nemen en 's avonds kwam buuv-vriendinnentje de avondronde doen en hoorde ik dat zij samen incluis de mannen de ochtend-en avonronde gingen doen. Restte mij alleen nog maar de voormiddag en namiddag :-D. helemaal geweldig, zo ook de hulp om boodschappen te doen en wat ontspanning te krijgen op de dag van de 2e operatie.

het leven en de mensen zijn zo slecht nog niet! Er ligt op dit moment al genoeg op mijn bord en eigenlijk loopt mijn hoofd behoorlijk over maar what else is new.

De plicht roept, wie weet tot gauw

maandag 12 oktober 2009

Hoe het allemaal anders kan lopen en hoe jezelf tegen kunt komen

en daar zit ik dan weer, alles te overdenken wat er nu allemaal is gebeurd. Ik die zo uitkeek naar de vakantie en ik niet alleen natuurlijk, manlief ook, is weer thuis. Ongepland door een stomme val van manlief afgelopen vrijdag al wandelend in het bos, proberend om onze jongste hond de bal laten halen die hij voornemens was om te gooien. De bal werd wel gegooid, maar manlief lag naast mij, achteruit stappend gevallen in een kuil. Hoe een ongeluk in een klein kuiltje kan zitten :-S

Het grote genieten duurde net 5 dagen, als we een midweek hadden geboekt, dan was de vakantie al over geweest, maar we hadden nog 9(!!!!) dagen, 9 dagen zorgeloos genieten van elkaar, de doggy's, de bossen, de kleuren, de geuren maar ipv aan de warme choco heb ik zaterdagmiddag 4 1/2 uur in de auto op het parkeerterrein doorgebracht na de val van manlief met 2 jankend honden in mijn uppie.

Al snel werd duidelijk dat de pannenkoeken die avond het niet zouden gaan worden, maar dat het een dusdanige breuk was in de elleboog, dat hij eigenlijk per direct geopereerd had moeten worden, werd pas later duidelijk. Ik die door medicijnengebruik en een onwillig lichaam niet mijn rijbewijs heb, daar altijd wel mee kon leven maar die zaterdagmiddag niet. WANT ALS IK DAT ROZE PAPIERTJE HAD GEHAD, DAN HAD IK ER GEEN GEBRUIK VAN MOGEN MAKEN!!!!!!!!!!

Daarnaast voelde ik mij zo godsgruwelijk alleen! Ik kon niemand bellen, ik had niet eens geweten wie ik had moeten bellen, en ik was al wel tot het inzicht gekomen dat manlief en ik het samen heel goed hebben maar dat we wel altijd samen zijn, dwz voor ons geen  bezoekjes bij familie cq verjaardagen,  want wat moet je nu met een dochter waar je niet over kan opscheppen? Waar je naar eigen zeggen niet mee kan praten? Een schoonzus die aanneemt en ik heb gepraat als brugvrouw, dat we niet met haar kinderen kunnen omgaan in onze situatie en dat het beter was als er geen contact was, en dat manliefs gehele familie daar ook zo over denkt? Waar totaal geen oog en oor voor ons is? Wij niet bestaan? Voor ons geen Kerst met familie en vrienden. De paar contacten die wij hebben, zijn dan druk doende met hun eigen gezin cq familie en dat is logisch maar wel verdrietig dus brengen wij die samen door, zo ook de Sint, en de avonden en de weekenden, kortom wij zijn altijd samen.... en dat samenzijn is goed, warm, gezellig.


Dus 4 1/2 uur  later, toen manlief vanuit de EHBO kwam, vanaf zijn handen tot bovenarm in het gips en bijbehorende mitella, en het nieuws dat er met spoed geopereerd diende te worden, hebben wij samen teruggereden naar het huisje alwaar het nieuws toen pas tot ons doordrong dat we naar huis dienden te gaan. Daar waren we helemaal nog niet klaar voor! Maar manlief moest zondag gezien worden in ons eigen ZH, dus hadden we een keuze? NEE, natuurlijk niet, dus gebeld met de manager mbt de sleutel ed en zondag bijtijds naar huis. Contact gezocht met buuvvriendinnetje die ik die vorige dag niet te pakken had gekregen, en zo werd manlief gisteren door buuvvriend naar het zh gebracht en gehaald en inderdaad, er dient een operatie plaats te vinden en wel asap, maar dat zouden wij maandag horen.

Opgelucht dat er voor manlief werd gezorgd, ging ik mij afreageren op het vakantiegoed, alles opgeruimd, ingeruimd, was gesorteerd en post nagekeken om vervolgens te worden geconfronteerd met een brief van de mensen aan wie ik mijn 41jarige bestaan te danken heb. De naam brief verdient een 6 -regelig getypt iets eigenlijk niet, en wat ik ook had verwacht na het sturen van een kaartje na hun kennisgeving van verhuizing in het voorjaar, dit toch niet. Hoe vaak lees ik wel niet dat mensen weer nader tot elkaar kunnen komen als er wat tijd overheen is gegaan? Maar dat ik domweg te lezen kreeg dat na het ontvangen van mijn reactie op NB hun verhuisbericht zij lang hebben overlegd wat te doen nav het ontvangen kaartje en niet weten wat zij er mee moeten en eigenlijk niet meer op contact met mijn persoontje zitten te wachten want het gaat toch weer mis(?????????) want er is in mijn situatie niets veranderd, dat voelde als een klap in mijn gezicht. Stuur dan ook geen verhuisbericht, toch, als men geen contact wenst en JA, er is niets veranderd: ik ben nog steeds gelukkig getrouwd, geniet van de dieren, ben nog steeds ziek, werk ook nog steeds niet, heb in die 2 jaar geen contact ook geen kinderen gekregen, dus hun geen Opa en Oma van mijn kinderen gemaakt, maar kon verder wel lezen dat het prettig wonen is, en dat er goed contact is met de buren. O ja, en de hartelijke groeten en een e-mail adres, want stel je toch eens voor dat ik zou bellen?! Dan moet je praten en dat kan met mij niet :-S

Hoe kan ik dan geloven dat ik er toe doe, dat manlief gelukkig met mij is, dat hij van mij houdt als ik wederom word afgewezen? Alsof ik om dit alles heb gevraagd?! Als ik een toverstafje had gehad, dan had ik wel geweten wat te wensen; luidt het gezegde niet voor niets als je gezond bent heb je 1000 wensen en als je ziek bent maar 1?! Ik die mij soms al de bijnaam Remia heb gegeven, alleen op de wereld. Nee zegt manlief dan, dat klopt niet, je hebt mij en de hondjes en je bent belangrijk voor velen, o ja, daarom gaat de telefoon nooit, zijn wij altijd de avonden/weekenden/feestdagen samen?!

Genoeg te overdenken dus weer voor Denkertje en dat terwijl ik de angst had toen het afgelopen woensdag regende dat de vakantie zou verregen, niet wetende dat het maar 5 dagen zou duren.