donderdag 8 juli 2010

Hoe een mens ineens van voetbal kan houden...

Tja, ik had het al eens eerder geschreven dat ik deze maand zo genoot van de Engelse detectives als er een voetbalwedstrijd werd gespeeld maar ja, toen waren het nog gewoon de poule wedstrijden. Niet zo heel erg boeiend maar ja, je kijkt mee. Om vervolgens Oranje ook nog de 1/8 finale te zien winnen. Zo ver waren ze nog niet gekomen, dus ook de 1/4 finale gekeken en toen ineens kwam het over mij heen: de oranje gekte: schreeuwen 's avonds met vrienden gekeken wie onze tegenstander zo worden: Ghana of Uruguay alwaar het de laatste minuten nog spannend werd met de handsbal van Suarez en de gemiste penalty van Ghana.

Van buurjongen de dubbele buddies van de COOP teruggekregen die ik/wij zo trouw voor hem en zijn jongere broertje hadden gespaard en die ik nu voor het serrehek heb hangen en iedere keer als er een doelpunt door Oranje was gescoord er in knijpen en dan dat OLE, OLE, OLE horen en HET IS STIL AAN DE OVERKANT. Zo leuk om weer kind te zijn.

Vervolgens de 1/2 finale die 's avonds werd gespeeld en ja hoor: we spelen de finale!! Vervolgens werd onze hele straat gek en kwam buurjongen bij ons de wedstrijd analyseren die ook 's middags al was geweest met de vraag met hoeveel er gewonnen zou worden.

Wie o wie zou ons van de titel kunnen afhouden: Duitsland of Spanje? Dus gisterenavond weer gekeken en gezien hoe snel Spanje rondspeelt, elkaar passes toespeelt die rijp leken te zijn voor een doelpunt.

Zondag zullen we het weten! en de detectives? die wachten netjes op de recorder dus die gaan we gewoon op een later tijdstip kijken. Vanavond relaxen op het strand. Lief heeft trek in spareribs, die wil dus ergens zijn tanden inzetten.

Ik zeg: we worden wereldkampioen aangezien wij doelpunten kunnen maken. Spanje had het met veel meer dan 1-0 kunnen afmaken sprak ik als deskundige die ineens weet heeft van een corner, ingooi, gele kaarten ed... wie had dat ooit gedacht? ik niet hahah

vrijdag 25 juni 2010

Een 'lease' dochter

Sinds ik overblijfjuf ben en dat nog 1 week doe voordat de schoolvakantie begint heb ik leuk contact met kinderen. de hamvraag is dan ook vaak: van wie ben jij de moeder? sommige kinderen die overblijven wonen in mijn wijk en die beantwoorden de vraag direct: van de hondjes! Van de hondjes? Ik heb toch geen staart? en dan is het hard lachen want een juf met een staart dat kan natuurlijk niet.

2 weken geleden ben ik herkend door een buurmeisje van net 7. Zelf ook een hond maar die is te groot maar die 2 van ons, tja daar is ze dus helemaal verliefd op. Ik ben 1x met haar opgelopen toen we tegelijkertijd dezelfde kant opliepen. Sinds die tijd is het vaste prik dat ze meegaat met de uitlaatronde van zo 1/2 1 op de woensdagmiddag. Helemaal trots als ze een hondje vast mag houden en dat hij naar haar luistert.

Nu is het al een aantal dagen lekker weer, gratis en voor niets maar voor zwarte hondjes is het al gauw te warm. Geen probleem, een plas waar zij zo in kunnen lopen is snel gevonden en samen met een 7 jarige in het water staan is dan ook veel spannender en leuker dan dat het vrouwtje snoepjes in het water gooit. Heel lief vroeg ze of mee naar binnen mocht om dan nog even met ze te kroelen. Het was zo leuk dat het ineens al kwart voor 5 was( haar moeder wist natuurlijk wel dat ze bij mij was) en dat betekent dat baasje thuis zou komen en er nog een wandeling zou volgen.

Nu hebben de hondjes dus een echte fan, die deze week iedere dag zo tegen 1/2 5 aanbelt, met hun kroelt en speelt en dan met lief meeloopt. de woensdagmiddag is echter onze middag. Dan wordt ze afgezet door moeders en kletst, lacht en drinkt wat en dan gaan we op pad. Nu zag ik altijd al van alles maar een 7 jarige ziet nog veel meer, hele andere dingen.

Gisteren wist ze mij te vertellen dat ze verdriet had. Hoezoe? straks ga ik met vakantie en dan zie ik de hondjes en jou niet meer. Tuurlijk wel, je komt toch weer terug? Jaaaaah, maar ik ben dan 2 weken weg. Straks weten ze niet meer wie ik ben en daar kan ik nu al verdriet over hebben. Ze vergeten je echt niet. Ze hoeven je maar te zien en dan staan ze je al te begroeten met enthousiast kwispelende staarten. Dat doen ze echt niet bij iedereen hoor. als je maar weet dat ik straks elke dag bij jouw kom als ik terug kom. Vind je dat niet vervelend voor je moeder? Nee, want die is dan toch aan het werk en zo heb ik van de zomer een 'lease' dochter. een aandoenlijk meisje van 7 die als ze ons ziet, aan komt steppen en dan al roept: Joe hoei( we zouden haar eens niet kunnen zien) en dan met een stralende lach zegt: tot morgen! Ik hoor haar geheimpjes, haar lach. Het is zo leuk om de wereld vanuit een 7 jarige te bekijken. Gewoon een cadeautje, deze Isa.

En ik maakte mij zorgen over hoe ik de 6 weken zonder mijn activiteiten diende te vulllen. Lol, het leven blijft je verrassen.

vrijdag 18 juni 2010

Het is het momenteel even niet

en dan doel ik op het bloggen (teveel aan het hoofd dus schrijven lukt niet echt), het tv aanbod ( hoewel met het WK, er iedere avond een goede detective is dus dat kan het ook niet zijn), lezen ( en dat terwijl het de maand is van het spannende boek, 1 van mijn favoriete genres op leesgebied maar geen tijd), contacten ( in geen tijden zoveel mensen gesproken en gezien),altijd leuk en gezellig, kan het dus ook niet zijn), relatie ( nog steeds gelukkig getrouwd, dank u), op het weer wat altijd direct een wisselwerking heeft op het lijf (hoe vaak ik al niet heb verzucht dat ik wel bij de KNMI kan gaan werken als zijnde de nieuwe voorlichter: " kunt u zichzelf rekenen tot de vele reumapatiënten die Nederland rijk is, weet dan dat vandaag niet de dag is waarop u veel van uwzelf kan en mag vergen zonder daar de rekening morgen voor gepresenteerd krijgen" alla het is slecht weer voor de mensen met hooikoorts. het zogeheten pollennieuws. Het heeft als voordeel dat ik ook direct de vraag der vragen: wat doe jij nu zoal de gehele dag?! direct kan terugkaatsen dat ik dagelijks te horen ben op radio en tv. O,bij het idee alleen al, krijg ik al de kriebels....zou dit dan de reden zijn dat het momenteel even niets is met mij...

kortom uit het bovenstaande kunt u aflezen dat het in huize linnepins momenteel niet loopt en wat eraan schort? geen idee.. toch weer teveel in het hoofd doordat ik veel aan het hoofd heb?! Mmm,of toch nog steeds de never ending story van alles willen maar niet kunnen?!. Wel weet ik dat er momenteel niet echt veel uit mijn handen kom en dat ik tijd tekort kom en dat voelt niet goed. Sterker nog, ik die niet echt van winkelen houd heb van de week emo-geshopt en ik hoef maar 1 ding terug te brengen van de 5 kledingstukken die ik heb gekocht. Ik heb zowaar een jurkje gescoord, uiteraard wel met een zomerlegging eronder want benen voor een jurkje au naturel bezit ik helaas niet, zoals ook niet de rust om er elke dag een log uit te krijgen. Zou ik dan toch te weinig meemaken?!

zondag 16 mei 2010

Kriebels

Inmiddels ben ik alweer 1 week 1 jaar ouder jaja en wat kan er een hoop veranderen in 1 jaar, in 1 maand, en in 1 week. Mij zal je niet meer horen zeggen dat lief en ik goed weer hebben in mei, hoewel we hebben nog 1 week samen vrij( hoop doet leven), want wat was het koud en regenachtig. Ik las ergens de kreet: wie heeft de herfst aangezet? want zo voelde het echt. Wel heel apart dat lief en ik een soort van voorjaarsschoonmaak hielden: kledingkast uitgemest, en opnieuw geordend, alle ordners opgeruimd waarin ik ook mijn cv tegenkwam.

Een Curriculum vitae, vanwege een sollicitatie nadat ik werd ontslagen voor een onwijs gave baan die ik jammer genoeg niet kreeg. Waarschijnlijk maar goed ook want daarna kreeg ik een reuma-aanval die er niet om loog en diende ik in te zien dat werken met zo'n grillig lijf gekkenwerk is. Maar het hoofd wil wel, maar het lichaam wil niet. Het is en en blijft een pijnplek, een open zenuw. Ook al ben ik nu 42 lentes jong, het went niet om te zeggen als de vraag der vragen gesteld wordt: en wat voor werk doe jij nu? of de reactie: ooo, wat saai, de gehele dag thuis. Nu ben ik nooit een gehele dag thuis daar zorgen de doggy's wel voor maar het komt wel vaak voor dat ik thuis ben ja. Ik werk niet buitenhuis, want mijn man heeft zo'n goede baan dat ik niet hoef te werken, maar ik werk hard want ziek zijn is hard werken. Dat ik vaak moe ben en altijd pijn heb is ook iets wat niet valt uit te leggen.

Maar toch door die CV, ging het kriebelen. Nu kriebelt het al heel lang sinds ik ander vrijwilligerswerk heb: TSO begeleidster en mantelzorgen voor schoonmoeders en andere leuke vrouwen die in het verzorgingshuis wonen want deep down zou ik willen studeren, een opleiding volgen zodat ik zinvoller mijn dag invul, of een webwinkel voor mijn gehaakte petten. Kortom, ik heb de kriebels... wat wil ik met de rest van mijn leven?!

Wat wil jij met de rest van je leven?! Ik lees het graag,

maandag 3 mei 2010

Wennen

aan een nieuwe maand waarin ik verjaar, lief verjaart en waarin we vieren dat we 12 jaar geleden officieel Ja tegen elkaar gezegd hebben en het is de maand waarin we elkaar tegen het lijf liepen 22 jaar  terug, vandaar dat deze maand voor ons heel speciaal is hahaha. BTW, dat ja zeggen, dat zeg ik nog elke dag. Elke dag ben ik blij als lief weer thuiskomt, want zo vanzelfsprekend is dat niet. Van de week las ik wederom dat er een ongeluk was gebeurd en vernam ik van vrienden dat de liefde op is, althans het boek is uit zoals hij dat verwoorde tegen lief. 


Alleen deze maand begint niet goed qua weer. Wat is het koud en regenachtig, bah. Na regelmatig te hebben genoten van het zonnetje en ik mij goed voelde, kon ik vanmorgen weer op zoek naar sokken en voel ik mij niet echt jofel. Hoe snel denk ik al niet dat ik heel wat ben als de zon schijnt, te snel dus :-(

Anderzijds heeft het ook wel wat om weer in de regen te lopen maar niet elke ronde en ook niet elke dag. De doggy's vinden dat ook niets, zeker de oudste niet. Zie hiernaast vader ( de voorste) en zoonlief ( die net iets groter is dan paps).  Tja, je bent een Markiesje of niet en dus kijkt hij je aan met een blik van hallo, het is hondenweer en dan dien ik naar buiten te gaan?!  De jongste maakt het niets uit, weer of geen weer, het is altijd zijn dag waarin hij de buitenwereld begroet alsof het iedere x de 1e x is. Zo aandoenlijk enthousiast. 


Daarbij is het Meivakantie en dat houdt in dat ik overal vrij van heb en heb ik ineens weer alle tijd van de wereld, niet te hoeven denken:"O, het is dinsdag en om die tijd dien ik daar te zijn, of zoals op de donderdag vroeger dan normaal op te staan"  hoewel het lichaam bepaalt hoe laat het iedere keer weer is, want dat is en blijft elke dag een verrassing waardoor ik meestal achter de feiten aanloop en een race tegen de klok heb. 


Wennen dus aan een lege agenda maar het echte vakantiegevoel heb ik (nog) niet, dat krijg ik altijd pas als lief ook vrij is en dat duurt nog 1 week en dan zijn we 2 weken samen. Heerlijk! Kan ik nu al van genieten.


Kortom de komende week wordt het wennen aan weer de tijd voor mijzelf hebben. Mogelijk komt dan eindelijk die leuke trui af die ik aan het breien ben en kan ik de laptop ontdoen van alle overbodige mails, bestanden, foto's branden in de hoop dat die dan wat minder kuren heeft anders wordt het tijd voor een nieuwe. Ook wel gaaf maar dan wil ik echt niets kwijt raken dus al met al komt deze week wel vol.


Het wordt alleen even wennen.

woensdag 28 april 2010

Geluk

Wat is nu precies geluk en wat verstaat men onder geluk? Wanneer voelt een mens zich nu echt gelukkig of ervaart die geluk? Zomaar wat gedachtes die al sinds de ontmoeting met mijn ouders door mijn hoofd gaat. Ben ik gelukkiger nu ik ze weer heb gezien, draagt die ontmoeting en de 2e afspraak bij aan mijn geluk? Wat is geluk eigenlijk? Gelukkig( jaja, een heuse woordspeling in deze) las ik een stukje van Roos Vonk over geluk.

Volgens Roos Vonk zijn er drie hoofdfactoren die het gevoel van geluk veroorzaken:
Het A-B-C van geluk:
A. Autonomie: De vrijheid hebben om onze eigen keuzes te maken. eens. Als ik mijzelf ongelukkig voel, dan heeft dat vaak te maken met zaken waarbij ikzelf niet in control was, zaken die buiten mijzelf hebben plaatsgevonden zoals ziek worden... dat heeft geen mens in de hand dat ik daardoor mijn baan kwijtraakte droeg niet bij aan een geluksgevoel.
B. Betrokkenheid: Ons verbonden weten met andere mensen. eens.Niets heerlijker om met vrienden of lief iets leuks te ondernemen of samen te zijn. Zelfs in de korte tijd dat ik blog ervaar ik dit. De herkenning, het leesplezier, de reacties is een fijn gevoel naast de contacten in het 'echte' leven.
C. Competentie: Het gevoel goed te zijn in wat we doen. eens zoals het opnieuw ontdekken dat ik geduld heb om te haken en breien.

Van deze drie is betrokkenheid de belangrijkste. In het onderzoek van Vonk kozen 4000 deelnemers uit dertig mogelijkheden die dingen die hen het gelukkigst zouden maken. Dat leidde tot de volgende top 10:

1. Het gevoel dat iemand van je houdt
2. Het gevoel dat jij van iemand houdt
3. Een goed gesprek met een vriend
4. Het gevoel dat je echt contact hebt met iemand
5. Een compliment of blijk van waardering
6. Mooi weer of in de natuur zijn
7. Luisteren naar mooie muziek
8. Knuffelen (met volwassene, kind, dier)
9. Erin slagen een lastig probleem op te lossen
10.Goede seks of een aankoop die precies is wat je zocht.

Volgens dit lijstje zou ik mijzelf dus vandaag extra gelukkig kunnen voelen, want
* er wordt van mij gehouden
* ik houd van lief
* zojuist nog een goed gesprek gehad waardoor
* er echt contact was
* ik was en in de natuur en ik liep in het zonnetje

de overige zaken komen ook wel aan bod, zeker het knuffelen met de doggy's als ik zo lekker in de zon ga zitten. Stel je voor: 1 op schoot en de ander in het holletje van mijn benen. Of ik nog een boek erbij pak is een ?

Ik vind alleen nr 10 een vreemde: hoe kan je nu goede sex vergelijken met een aankoop ;-)?!

Ergens ben ik wel blij of zelfs wel gelukkig van dit lijstje want nu in de aanloop van moederdag word ik altijd een beetje weemoedig van al die zoetige, liefelijke plaatjes die in de folders staat en alle overige reclames. Doordat ik dit jaar de dag erna verjaar, en niet echt een verjaardagsvierder ben, leek het mij een leuk idee om schoonmoeders te verrassen met het feit dat ik al met lief en zijn 2 zussen heb geregeld dat we daar kan borrelen in de serre. Zij gelukkig, ik gelukkig :-D.

Mijn motto was en is dat een onvervuld verlangen geen vervuld leven in de weg hoeft te staan en ik heb wat onvervulde verlangens helaas. Een andere mooie zin vind ik: Loslaten van een gemis betekent vooral het verzet opgeven tegen de situatie zoals hij is. Ergens vind ik moeder-en vaderdag commerciële dagen, dagen die bedacht zijn, want als je jezelf moeder of vader kan noemen, is dat al een kado op zich. En sommige mensen ervaren het als gewoon, als iets vanzelfsprekends maar een kado is dat nooit. Het is een kado als je kan zeggen dat een goede band met je ouders hebt of andere leden van de familie. Nav mijn logs en andere logs weet ik dat ik ook daar niet alleen in sta en maakt dat ik mij daar minder alleen in voel.

En dan ook nog een hoge score op het lijstje van Roos Vonk, tja, dan ben ik eigenlijk best een gelukkig mens, al heb ik dan niet alles wat ik zelf als geluk ervaar: een goede gezondheid, werk, kinderen. Mogelijk ben ik dan toch in staat om het los te laten, zoals de 2e mooie zin luidt.

Geluk is de kunst om een mooi boeket te maken van de bloemen die je hebt en dan heb ik iedere dag een mooi boeket. Alleen niet vergeten om het water te geven, maw zorgen dat ik iedere dag mijn eigen bloemen zie en blijf zien. En zorgen voor licht, het is vandaag en morgen wederom een zonnige dag. Heerlijk, zo ook de vrije dag die ik morgen heb, kan ik lekker tijd aan mijn hobby's kwijten naast het HH. Ik heb mijn breiwerk al een tijd niet in handen gehad dus daar komt verandering in...

donderdag 22 april 2010

Nee, het was niet zo als in spoorloos

Als zijnde dat we elkaar snikkend in de armen vielen, dat was niet het geval.De gehele dag had ik dus al hoofdpijn en in mijn buik zat een knoop en ik was niet te genieten tegen manlief. Verder had niemand er last van meen ik...

Op het moment dat ik aanbelde in hun nieuwe woning die ik dus nog niet had gezien, deed mijn vader open en regelde meteen de rondleiding. Dat vond ik wel raar want normaal gesproken doe je dat neem ik aan met zijn 2en, dus ik kreeg het idee dat mijn moeder er niet was. Die bleek echter druk doende in de keuken bezig te zijn toen we dus de woonkamer inkwamen. Dat was dus duidelijk een situatie van invullen in optima forma oftewel aannames.

Vervolgens gingen we zitten en werd er gedaan alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. De laatste wetenswaardigheden werden uitgewisseld. Ik had soms de neiging om te willen zeggen moeten we het niet ergens over hebben, maar besloot tegelijkertijd wijselijk mijn mond te houden uit angst dit te bederven. Ik vond ze aandoenlijk in hun manier van doen; ook duidelijk nerveus, wel trots op de woning, dol op het nieuwe katje en eigenlijk gewoon zoals ze altijd waren.

Het werd laat als je bedenkt dat we er om 19.30 waren en om 23.00 weggingen. Pas toen durfde ik het aan om te zeggen nu is het dus jullie beurt om onze kant uit te komen als variant op kom eerst maar eens hier naar toe dus een 2e afspraak werd geregeld waarna ik dus volgens lief heel aarzelend en zoekend naar woorden vroeg of we het niet nog ergens over moesten hebben?! Nee, hoor het is goed zo. Zand erover, we beginnen overnieuw.

In de auto kwamen de tranen. Of ik ooit te weten kom of hen een poging mijn kant op zouden tonen, dat zal ik dus nooit te weten komen maar indachtig een van de laatste keren dat ik dus 'moeilijk' deed, had te maken met het gegeven dat ik altijd de 1e was die belde, tja ouders komen op een leeftijd dat de kinderen er voor hen dienen te zijn. Toen was hij 62 en zij 60. Inmiddels zijn ze 64 en 62 en ik vond ze ouder dan ik had gedacht.

Ik vermoed dat als je alles loslaat waar je op hoopt en verwacht, je uiteindelijk dus ook niet wordt teleurgesteld want echt betrokken en geïnteresseerd in ons wel en wee zijn ze nooit geweest dus dat er geen vraag aan ons is gesteld past in dat plaatje. Waarom blijft dat toch zeer doen? Is dat echt omdat ik mij dan anders niet voel gezien en gehoord? Desondanks hadden ze hun best gedaan door wat lekkers bij de koffie/thee te hebben, er kwamen toastjes op tafe. Lief vond wel dat ze hun best deden en ergens blijft er dan toch knagen dat er geen belangstellende geinteresseerde vraag werd gesteld. Als ik dat kan loslaten of niet meer verwacht is er eigenlijk niets mis met het contact. Zal ik het dan ooit nog eens leren?!

Hoe is jullie relatie met ouders?