vrijdag 4 maart 2011

De week van

Socutera, collectanten en tranen.

Iedere 1e week van maart ben ik nieuwsgierig en van slag. Rare samenhang maar toch is het zo. Nieuwsgierig hoe ze het dit jaar weer aanpakken om daarna van slag te zijn. Het is zoals ieder jaar de week waarin het reumafonds aandacht vraagt voor reuma.

Ieder jaar opnieuw wordt er heel indringend duidelijk gemaakt wat reuma met iemand doet. Zo herinner ik mij de billboards met een gsm waarop stond dat even smsen niet voor iedereen vanzelfsprekend was, of een rondje met de hond, dat kan niet meer.. Die kwam zo binnen, zo ook die van meen ik 2 jaar geleden.

Is het 2 jaar geleden dat de reuma werd gesymboliseerd als een strenge zwarte dame die ongevraagd bij je binnenkomt en nooit meer weggaat?! Ik meen van wel en toen was ik zo in tranen. Ik wilde die vrouw niet op bezoek en toch is ze er al zo lang en nog steeds ben ik geen vriendjes met haar.

En toch, heel soms zoals gisteren toen ik in mijn o zo zorgvuldige bij elkaar gezocht lapjes ging knippen (eng!), besefte ik ineens dat ik door die onwelkome bezoekster dingen in mijn leven ben gaan doen waarvan ik nooit had gedacht dat ik het kon of plezier aan zou beleven. Uiteraard heeft het ook veel van mij afgepakt, maar heel soms als ik in het zonnetje zit met een hond op schoot en 1 aan mijn voeten, besef ik dat zij er niet zouden zijn als ik geen reuma had gehad, als ik mijn werk niet zou zijn kwijtgeraakt.

De zoektocht om toch een zinvolle dagbesteding te hebben waarin ik nieuwe hobby's diende uit te proberen omdat oude hobby's niet meer konden, is nog lang niet ten einde en toch is zo'n zoektocht niet slecht. Ik weet wat ik wel wil en wat ik niet wil. Ik denk dat ik een van de weinige vrouwen ben die zo goed haar lichaam kent, want continu over grenzen heengaan, daar knapt niemand van op. Dus weet ik precies hoe lang ik kan knippen, hoe lang ik kan breien, hoe vaak ik in bepaalde houding de yoga kan beoefenen maar het weten is nog niet altijd doen. En zo leer ik iedere dag bij.

Soms word ik ook moe & verdrietig van het beeld dat mensen hebben van mensen met reuma. Dat het alleen oudere zou treffen, niets is minder waar en dus ondanks alle dubbele gevoelens rondom deze week ben ik blij dat er vrijwilligers zijn die collecteren, dat socutera er aandacht aan besteedt, dat ik weer tot het besef kom dat ik 1 van die velen ben en dat ik er verdrietig om mag zijn dat het nu eenmaal zo is.

Dus geef ik trouw en bedank de collectant die dit ook maar in haar vrije tijd doet en niet overal even aardig wordt behandeld.

Laten we er met zijn allen voor zorgen dat heel veel collectanten voor verschillende doeleinden niet meer hoeven te collecteren!

donderdag 3 maart 2011

Nieuwe ontwikkelingen

Nav het mijn vorige blog loslaten ben ik eens gaan nadenken over waarom mij dat zo triggerde: loslaten; het tegenovergestelde van vasthouden. Nu ben ik een erg vasthoudend type en zit veels te veel in mijn hoofd te overdenken, piekeren ed.

Met het lente gevoel van enige tijd geleden in mijn hoofd, en heerlijk voelbaar toen ik buiten was, bedacht ik mij dat ik uit mijn hoofd wilde. Ik ontspan maar moeizaam ondanks mijn hobby's breien en haken. Al wandelend met een vriendin en de honden kwam dit onderwerp ook ter sprake. Zij gaf aan dat dit voor haar de reden was om op Yoga te gaan. Nu had ik jaren eerder ook wel een poging gedaan maar toen was ik nog niet stijf als nu, maar niet geschoten is altijd mis, dus ik mee voor een proefles.

Aiaia, wat viel dat tegen en mee tegelijkertijd. Tegen in de zin dat ik toch wel heel erg stijf was, en mee omdat ik sliep als een roosje en lief mij voordat ik in sliep viel mij er zo ontspannen uit vond zien. Alhoewel ik de dag erna mijn lijf meer voelde dan normaal, bleef ik redelijk ontspannen. Zo ontspannen dat ik heerlijk even niets heb gedaan, behalve zitten en met de honden kroelen die zich behaaglijk tegen mij hadden aangevleid.

Handwerken helpt altijd wel wat, maar ik wilde iets anders en dolblij dat ik tijdens mijn rondje met de honden iemand sprak met wie ik die voorliefde deelde en aangaf dat ik graag wilde leren quilten, en zij zowaar een adres wist in mijn woonplaats, heb ik nu sinds afgelopen dinsdag quiltcursus. Hoe het kan gaan. Mijn allereerste ervaring met stofjes en naaien maar ik vond en vind het fantastisch: met kleuren bezig zijn, met naald en draad het in elkaar zetten en ineens had ik een 4 kantje. En ik zat niet in mijn hoofd!

Ik word nog wel eens ontspannen. Zodra ik iets kan laten zien, plaats ik een foto.

vrijdag 21 januari 2011

Dag....


Als ik iets moeilijk vind, is het wel loslaten. Loslaten is het tegenovergestelde van vasthouden en waarom zou je iets vasthouden waar je niet happy van wordt?!. Klinkt heel logisch en makkelijk maar dat is het dus niet. Al surfend kwam ik bovenstaande tekst tegen, wat dus het loslaten dient te vergemakkelijken. Een boek waarin je elke dag van het jaar kan schrijven wat je op die dag wilt loslaten.

Als ik vandaag neem ten opzichte van gisteren dat een prachtige dag was( eindelijk weer een keer zon) zou mijn top 5 lijstje van vandaag zijn:
1. dag somber weer
2. dag pijn,
3. dag vermoeidheid
4. dag mooi boek dat ik helaas uitlas, zucht
5. dag schuldgevoel

maar in alle eerlijkheid de punten 2 en 3, zou elke dag terugkomen. Ik kan niet berusten, aanvaarden dat ik ziek ben, dat er dagen zijn zoals vandaag dat ik niet veel kan, terwijl gisteren een topdag was, een dag waarin ik zo genoot van de zon op mijn gezicht toen ik buiten liep waar weer van alles was te zien: een ooievaar aan de kant van de sloot, 2 zwanen die overvlogen wat zoo bijzonder is & het meest opvallende: iedereen was vrolijk! Iedereen genoot. maar vandaag, vandaag is zo'n tegenstelling met gisteren. Ik weet dat het is zoals het is, ik ben ziek en word niet beter.

Als ik dan iedere dag in het dag-boek zou schrijven:
1. dag reuma,
2. dag pijn,
3. dag vermoeidheid,
4. dag ochtendstijfheid,
5. dag medicijnen,
6. dag beperkingen,
zou ik dan de reuma loslaten?! Hoe laat je een ziekte los?! Het lijkt mij een onmogelijke taak en toch ga ik vanaf vandaag iedere dag bovenstaande 6 punten opschrijven en kijken wat het mij oplevert. Wie weet ga ik de boosheid, het verdriet wel loslaten...

Zou het echt mogelijk kunnen zijn?!.

vrijdag 7 januari 2011

de 1e week van januari zit er al weer op

en het was niet mijn week. Wat had ik een moeite om mijn ritme te (her)vinden. Lief had er ook last van; die had niet eens het gevoel dat hij vrij was geweest en dat is niet goed, nee. We hadden beiden ook niet het gevoel dat we 2 weken vakantie hadden gehad. Komt gewoon door die rare dagen; we hadden zelfs geen trek in eten en dat voor de lekkerbekken die wij zij. En echt overdadig hadden we ook niet gegeten met de Kerst en of met Oud- en Nieuw maar toch... we aten anders dan anders en blijkbaar zijn we dat ook niet meer gewend. Oeps, wat klinkt dat oud brrrr..

Maar goed, dinsdag begon het 'gewone' leven dus weer. En nu is het vrijdag en lijkt de wandeling van vorige week weer heel lang geleden, echt een ander jaar dus hahaha. Wat wel opvalt is dat iedereen bezig is goede voornemens. Nu doe ik daar niet echt aan; ik vind dat je elke dag goed voor jezelf dient te zorgen, dus door voldoende beweging, eten, op tijd naar bed, inspanning afwisselen met ontspanning, maar ik had deze week ook geen behoefte om te bellen met mijn vriendinnen. Ik had vanavond geen eens zin om mee te gaan naar mijn schoomoeder. Laat mij maar even alleen met mijn gedachten terwijl er een hondje in mijn beenholte ligt. Ik neem nog een lekker nespresso-tje( dat was het beste wat we ons kado konden geven, een nespresso apparaat, heerlijk met een melkschuimer, mmm) en dan ga ik toch beginnen aan mijn nieuwe boek.

morgen is het weer weekend en dan staat er weer van alles op het programma. Kortom, 2011 is echt al een week oud.

heb het goed dit weekend!

zaterdag 1 januari 2011

31 dec, afsluiting van het jaar 2010

Zoals gezegd gaan wij tezamen met de doggy's er altijd op uit op de 31e december. Dit keer besloten we de bossen van Chaam te gaan ontdekken. Waar we beiden geen rekening meehielden, was dat het bos nog wit en glad kon zijn. De aangekondigde mist maakte dat de wandeling nog specialer was dan andere jaren. We hebben al eens gelopen terwijl het vroor zodat bij elke stap de bladeren zo heerlijk onder je voeten knisperden, sneeuwde, maar we hebben nog nooit gelopen in de mist maar wat is dat bijzonder. Het hele bos is verstild en mysterieus tegelijkertijd. Hier wat mooie plaatjes die het illustreren.


De gehele wandeling leek wel symbool voor het leven: goed uitkijken waar je loopt, je kan wel trouw de route belopen maar desondanks kom je voor verrassingen te staan, en dien je je eigen pad te kiezen, wees nooit te bang om hulp te vragen, er is niets mis mee om advies op te volgen( als ik dat had gedaan, was ik niet door het ijs gezakt terwijl lief veilig en droog de overkant haalde ;-)


dit is mijn persoonlijke favoriet

de doggy's genoten volop zoals je hier kunt zien:
EN


Genietend van de rust( we hadden het gehele bos voor onszelf hoe luxe en geen vuurwerk te horen of te zien), de stilte, van elkaar, de natuur, al lopende het jaar evalueren qua hoogte-, en dieptepunten, welke uitdagingen we voor ons zien, waar we aan willen werken, wat we willen behouden, was het wederom een mooie afsluiting van het jaar.

Thuisgekomen heerlijk warm geworden en ons voorbereiden op de avond die voor ons lag, terugkijkend op een mooie dag en in afwachting van 2011. Een heel nieuw jaar ligt weer open. Wat zal het ons brengen!

Iedereen alle goeds voor 2011.

ps: terwijl ik dit type, wordt lief op de hoogte gebracht door een buurman dat er 6 ramen in onze binnenruimte van het appartementencomplex zijn ingegooid. Mogelijk uit boosheid dat men al als voorzorgsmaatregel de voordeur naar de brievenbussen al had afgesloten zodat men geen rotjes naar binnen kon gooien. Welkom realiteit!

donderdag 30 december 2010

En toen was het bijna 2011, een korte terugblik op 2010

Wat een bijzonder jaar was 2010.Dit jaar gaat het jaar in waarin ik weer contact kreeg met mijn ouders en broer en diens gezin, mijn schoonzusjes met hun mannen, er achter kwam dat ik eigenlijk de bijnaam Remi niet verdien want wat was de woonkamer gevuld met mensen die ik een warm hart toedraag en zij ons blijkbaar ook toen wij besloten te vieren dat wij 12 1/2 jaar getrouwd waren van de 22 jaar die wij samen zijn. Mensen die zich speciaal voor deze avond hun best hadden gedaan qua creativiteit, out-fit( mijn beste vriendin die ik alleen ken in spijkerbroek droeg nu ineens een rokje)

Het was leuk, gezellig, warm. Wij die nooit onze verjaardagen vieren, vierden dit dus wel en wat was het goed. Leuk om te zien dat de vrienden die elkaar niet kenden- behalve van naam- ook in het echt klikte. Dat de beide families het leuk vonden om elkaar weer te zien.

Het was een succes, de 27e november. Zo'n succes dat ik die altijd zo aanhikte tegen de decembermaand ineens merkte dat ik zin had in Kerst. Kerst, het ultieme familiefeest waarin de media en vele commercial mij altijd het gevoel gaven dat ik zo mislukt was als mens, dochter, vriendin, want wij vierden het altijd samen, wat goed was maar altijd met het gevoel dat het anders kon.Voor ons geen kerst met vrienden die de Kerst met hun eigen gezin vierden, of met hun familie of met onze eigen familie want dat was nooit gezellig, maar dit jaar was het anders. Kerstavond bij schoonzus, 1e kerstdag spontaan met dezelfde schoonzus en man, naar het strand waar de doggy's zo'n plezier hadden, 2e kerstdag spontaan borrelen bij vrienden wat supergezellig was en 's avonds samen heerlijk koken en daarna heerlijk in een boek met een gezellig muziekje op de achtergrond. En nu, nu is het 1 dag voor oud- en nieuw.

31 december brengen wij altijd door in de natuur aangezien ik bang ben voor vuurwerk en de doggy's niet en wat is er heerlijker om door het bos te lopen met je lief, ergens wat te drinken, warm te worden en dan op naar huis alwaar de doggy's zich heerlijk tegen je aan vleien, en wij rozig van de wandeling en warmte, proosten op het oude jaar en het nieuwe jaar verwelkomen. Dit vieren wij altijd bewust met zijn 2en, hoe vreemd dat ook mag klinken, maar dit is onze traditie sinds 7 1/2 jaar, sinds wij onszelf hondenbezitters mogen noemen en aan een goede traditie torn je niet. die houd je in stand ;-), alleen met het verschil dat dit jaar alles anders was. Mijn gezondheid is nog steeds niet je van het, maar mentaal is het een wereld van verschil en dat maakt alles anders. Dus 2011, ik ben er klaar voor.

Ik wens iedereen alle goeds en veel liefde, warmte, gezelligheid, geluk toe in 2011.

dinsdag 13 juli 2010

Waar voetbal al niet goed voor is...

Inmiddels heeft heel Nederland een kater te verwerken want Nederland mag zich geen wereldkampioen noemen maar Spanje. Terecht of onterecht, feit is wel dat ik de gehele avond aan mijn nagels heb zitten pielen.

maar daar wilde ik het nu net niet over hebben. De voetbalfinale heeft er mede voor gezorgd dat ik hoop begin te krijgen op een leuker spontaner contact met mijn ouders. Sinds de time-out van bijna 3 jaar die sinds eind maart is opgeheven en we elkaar 2x hebben gezien, is het contact nog weinig van spontaan. Er wordt nog niet echt gelachen en of lekker gekletst en gebeld voor zomaar een praatje ook niet. Ze zijn inmiddels 1 week terug van vakantie en zij hadden gebeld om door te geven dat ze er weer zijn. Ondanks dat mijn moeder ook nog verjaarde in die vakantie werd er niet ingegaan om daar nog aandacht aan te besteden dus werd het gesprek niet vervolgd met een afspraak.

Afgelopen zaterdag, de dag voor de grote finale en na een erg leuke avond met vrienden te hebben doorgebracht, had ik 's middags ineens de telefoon in mijn handen en had ik mijn vader aan de telefoon. Bijna 35 min. lang hadden we een leuk contact waarbij er gelachen werd, gepraat over het voetbal, over onze kansen ed, en hebben we een bijna date om een keer hun kant op te komen om te wandelen met de doggy's.

Blij zei ik tegen Lief dat dit leuk was, een leuk telefoongesprek met mijn vader en dat 35 !!! minuten lang. De glimlach verdween niet meer van mijn gezicht die dag. het voelde zo fijn! Zou het dan toch weer gaan lopen?!