zondag 14 maart 2010

Niets is beter voor een mens dan....

...even heerlijk uitwaaien op het strand. Tot 1 april mogen de honden nog lekker los lopen/darren op het strand maar tot nu wilde het weer maar niet meewerken. Toch hadden we beiden behoefte om er even lekker erop uit te gaan dus op naar Hoek van Holland.

Hoewel we niet de enige waren, was het puur genieten: 1 van de af en toe schijnende zon, 2 van onze doggy's waarvan de jongste zo vreselijk fanatiek de frisbee ophaalde en netjes terug bracht. Oudste vond het vooral heerlijk om te scharrelen en achter de andere honden aan te gaan, 3. om gewoon het hoofd leeg te maken en van daaruit beslissingen kunnen nemen, 4.de geur van de zee weer te ruiken, 5 van het lekker samen op lopen.

Ik schat dat we een uurtje op het strand hebben vertoefd om daarna heerlijk huiswaarts te gaan, om vervolgens helemaal opgefrist toch de kaart te posten (zie 12 maart) en aan de thee met Hypnose van Lars Kepler erbij. Wow,wat begint dat boek goed! Dat belooft wat voor de komende tijd.  

Lief is naar zijn moeder en ik ruik de zelfgemaakte pizza al... MMM..

vrijdag 12 maart 2010

Wat te doen?!Gevecht tussen gevoel en verstand.

Doordat mijn ouders hele andere verwachtingen van hun kinderen hadden en ik als oudste de grote teleurstelling ben, heb ik ze nu al ruim 2 jaar niet gezien of gehoord. Gehoord in de zin van contact via telefoon, want op een kattebelletje van 6 regels & op een kerstkaart na van hun kant na een opening mijnerzijds,  was dat het enige contact in 2009. 2008 was nog minder.

Nu verjaart mijn vader morgen. 64 wordt hij. Ik heb een kaart klaarliggen, maar hoe vaker ik die kaart zie, hoe moeilijker ik het vind om die te versturen. Maar dan lees ik dat Hans van Mierlo is overleden, denk ik aan mijn schoonmoeder die in een kritieke fase in het ZH ligt en die ik deze week al meerdere malen heb bezocht en daar zo blij mee is. Of als ik anderen hun blogs lees en dan lees dat zij hun overleden vader/moeder nog zo missen en het liefst de klok willen terugdraaien als ze daar bij machte zouden zijn. Daarnaast denk ik terug aan die beelden van Haiti, hoe snel je alles wat je dierbaar is kwijt kan raken en als ik dan lees dat Chili  wederom een 2e aardbeving treft met alle gevolgen van dien, raak ik het spoor nog meer bijster. Want zij leven nog, ik leef nog en toch is geen contact...

Ik ben duidelijk in gevecht tussen gevoel en verstand. Ergens heb ik ook geen vrede met de situatie zoals die nu is zoals die is maar als ik mij voorstel hoe het contact de laatste tijd verliep; iedere keer met hoofd-en buikpijn terug naar huis, ben ik dan nu niet beter af?! Anderzijds vraag ik mij af wat ik erbij zou winnen : weer onderdeel uitmaken van een familie?! Mijzelf geen Remi meer voelen?. Nu is het ook niets maar het zou heel heel misschien wel weer iets kunnen worden. Of krijg ik spijt als ik te horen krijg dat 1 van hen 2en er niet meer zouden zijn?! .

Ze weten zelf heel goed wat het is, beiden hadden ook geen contact meer met hun moeders nadat de vaders overleden waren, maar op het moment dat er afscheid genomen diende te worden,was er bij mijn broer en mijzelf geen enkele twijfel: wij zouden daar als gezin zijn. Mogelijk is het aan mij om dit patroon te veranderen, maar het moeilijke is dat ik Frans spreek en zij Engels en dat wij geen van 2en de benodigde woordenboeken te pakken krijgen. We staan zoo verschillend in het leven, maar delen wel een geschiedenis.

Toch maar die kaart posten?!

vrijdag 5 maart 2010

Elk jaar opnieuw, zullen we dan ruilen?!

Zodra de 1e zonnestralen komen, geniet ik. Van onze serre met schuifdeuren die ik net zo ver kan openzetten om de zon toe te laten en dat ik dan zo ga zitten dat ik die 1e zonnestralen voel branden op mijn wintergezicht. Genieten in optima forma met een welverdiende hoofdletter maar dan... zodra ik een stuk met de honden ga lopen, hoor ik de eerste opmerkingen al: Jij gaat zeker zo weer de zon in, zoals elk jaar zoeken hoe je die zon gaat pakken?! Lekker he dat je niet hoeft te werken?!

Lekker, lekker?! Weten ze wel wat ze zeggen? Ik die dolgraag zou willen, maar niet kan vanwege een lijf dat pas om zo tegen 10.00 wakker wordt, die de gehele dag pijn heeft, altijd dus pijn heeft, altijd moe is dus na iedere vorm van inspanning daarvan dient bij te komen,  maar  ondanks dat zoo vecht voor een goede kwaliteit van leven zou niet willen werken? Ik die het werken nog iedere dag mis, ook al doe ik vrijwilligerswerk maar dat is vrijwillig, zoals de naam al zegt ;-) dus dat geldt niet echt als werk. Dus als ik dan vraag: ruilen? Jouw leven met dat van mij? dus wel van de zon kunnen genieten als die schijnt, maar altijd pijn hebben, 20 medicijnen per dag slikken, om de week jezelf injecteren ipv 1 dag naar het zh en dan 6 dagen kwijt zijn, bijna nooit geen goede dagen hebben, 2x in de week fysio, veel alleen zijn, maar toch jezelf willen ontwikkelen, dan zie je ze denken en vaak ook zeggen: Nee dat toch maar niet.

En zoals elk jaar begint vanaf 7 maart tot aan 13 maart de reuma-week. Een week waarin het reumafonds zijn stinkende best doet om begrip te vragen voor deze rotziekte die jong en oud treft. Vorig jaar was de spot dat er een zwarte dame ongevraagd bij je op de stoep staat, niet meer weggaat en eigenlijk alles waar je vreugde en plezier & voldoening uit zal kunnen halen (vaak) niet meer mogelijk is. Die spot die zo beklemmend was dat ik er iedere keer van vol schoot, die spot werd gehoond want zo zwart was het niet. Men diende te laten zien wat men ook nog kon, zoals die jaren daarvoor, maar daar ging ik ook van huilen, want dan creëert men ook een verkeerd beeld want dan werd ik geconfronteerd met een beeld van hoe het ook zou kunnen zijn en dat dat voor mij niet opgaat. Ook niet leuk, dus ook het reumafonds dat zo hard zijn best doet, weet het niet. Ben dus benieuwd met welke spot ze nu komen en dan wil ook vast niemand ruilen? Ruilen doet huilen hebben we allemaal als kind geleerd maar toch ieder jaar weer geniet ik ondanks alles van de 1e zonnestralen of binnen of buiten met de doggy's. en dat pakt niemand mij af.

donderdag 25 februari 2010

Sneu, zo sneu

De hele dag gonsde het al rond: hebben wij vanavond de 100e gouden medaille? En zou Sven wederom goud halen? We hebben het met zijn allen kunnen zien: 6,7 miljoen mensen zagen de coach een fout maken waardoor Sven die daadwerkelijk een OR schaatste, werd gediskwalificeerd... wat sneu, zo sneu...

en dan heeft Sven ineens niet meer alleen Gerard als coach, maar heeft hij er tig want iedereen met een mening werd om die mening gevraagd. Het heeft de gemoederen bezig gehouden. Ook mij, want liefhebber van het 1e uur maakte dit helemaal alleen mee. Manlief was ergens anders... en vol van zijn eigen avondje was er niet of nauwelijks aandacht voor mij. Hoe sneu voor mij, maar ook voor hem. Gelukkig heb ik via een aantal blogs het alsnog kunnen delen want zelf bloggen lukte namelijk niet. vandaar 2 dagen later, als mosterd na de maaltijd schrijf ik het alsnog.

Want hoe mooi was het om ze gisteren weer samen op de baan te zien komen? Lachend, zich opmakend voor de ploegenachtervolging. Mooi om te zien want de gehele dag werd er gespeculeerd over het ontslag van Gerard. En dat verdiende de man ook niet....

maandag 22 februari 2010

en onzekerheid is mijn 3e naam :-(

Bah, wat kunnen mensen en mijn eigen persoontje het leven toch moeilijk maken. Wat  is het toch dat ik door iemand die ik niet tot mijn vrienden reken er toch voor kan zorgen dat ik aan mijzelf ga twijfelen? of ik het toch niet anders had kunnen of moeten doen? Waarom kan ik het niet laten voor wat het is: een vraag die zoo verkeerd wordt opgepakt alsof ik de grootste tuthola ben die in NLD rondloopt terwijl de vraag zo terecht was? Tenslotte is mij geleerd dat als je leent, je dat dient terug te geven. het liefst heel of als je daar niet aan kan voldoen, dat je dat dient aan te geven. Duidelijkheid voor alles :-) Dus wat doe je als je het geleende nodig hebt: juist je vraagt het geleende terug. ZO FOUT!!! ZO DOM!!!

LET IT BE?! Noemde ik dat vanmorgen al niet? LET IT BE: 3 simpele woorden met zo'n diepe betekenis dat het nog steeds niet tot mij doordringt dat ik dat dien te doen: het laten voor wat het is, niet meer en niet minder. En toch he, waarom zijn die 3 woorden zoo ontzettend moeilijk?Waarom kan ik het niet bij die ander laten? Waarom ga ik scenario's schrijven als wat als? en voel ik mij weer 12 jaar met dat stomme brilletje, beugeltje en snap ik niet/wil ik niet snappen dat ik dat meisje niet meer ben? ik geef anderen de macht omdat ik mijzelf niet de moeite waard vind, ik ben niet assertief genoeg voor mijzelf. En degene die ik daar het meest mee heb, ben ikzelf.

Zal ik het ooit leren?! zucht.....

Denken is mijn middelname

Soms komt de uitspraak:" Ik denk dus ik besta" vaak bij mij boven. Ik denk te veel(na) en ik sta niet achter de uitspraak dat ik dan zou bestaan. Ik besta omdat ik er ben en ik dien te geloven/te weten dat dat voldoende zou dienen te zijn, maar dat voel ik dus niet. Mede daardoor voel ik mij onrustig en zit ik te veel in mijn hoofd.

Waarom heb ik er zoveel moeite mee om te geloven dat ik mijn bestaanszekerheid al heb bewezen? Ik ben ik en ben goed zoals ik ben. Alleen al door het schrijven van voorgaande zin, voel ik weerstand. Ik ben vrouw, zus, vriendin, vrouwtje van de liefste honden van de wereld en was het vrouwtje van de liefste lapjeskat van de wereld die ik heb dienen los te laten omdat ze een dieronwaardig leven leefde, en ben nu enkel kattenvrouwtje van haar zusje die mij ook lief is, anders lief maar wel lief. Is het door de afwijzing van mijn ouders? Immers, ik ben wel de dochter van, maar ik kan die dochterrol niet invullen. En de hamvraag is of ik dat nog wel zou willen? Kan ik het beter niet laten zoals het nu is? Het er laten zijn? 

Het woord van 2010 schijnt welness te zijn,volgens mij komt daarna mindfullness. Ieder tijdschrift dat je openslaat gaat daar wel over. Leven in het NU. ZIJN. en ineens komt daar het oeroude liedje van de Beatles in mij boven: LET IT BE! Laat het zijn zoals het is en vel daar geen oordeel over, vul niet in. Doe geen aannames. Het is allemaal zoveel makkelijker gezegd dan gedaan, het zijn woorden met een grote impact. Althans voor mij.  

Al wandelend en genietend van de vogelgeluiden die mij omgaven gisteren bedacht ik mij dat het binnenkort alweer maart is, de maand waarin mijn vader verjaart. Ik weet niet goed wat te doen: het laten voor wat het is dus het LET IT BE principe of het opnieuw proberen. Daarbij is het de 40 dagen voor Pasen, een periode die vaak al samenvalt met bezinning. Sommige mensen gaan vasten of minderen met snoepen, in ieder geval bewuster eten zodat ze bewuster leven. Nu leef ik al wel bewust en ben ik mij soms ook bewust van het gemis, maar ik ben mij ook bewust van dat het goed is nu, geen moeten meer, geen maskers op, geen hoofdpijn meer, mijzelf geen geweld aandoen als ik met hen in 1 ruimte verbleef. Kortom, ik heb er eigenlijk best een hoop mee gewonnen, en toch, toch knaagt er iets. 

Ik blijf denken.....en zo is de cirkel weer rond


woensdag 17 februari 2010

Update: het leven is zo slecht nog niet..

Het begon de 5e februari toen ik de foto's besprak met mijn reumatoloog. Zowel de ziekte van Bechterew als zijnde  de artritis zijn niet verbeterd, maar ook niet verslechterd dus dat is al heel wat. Aangezien we beiden niet weten wat dat zou inhouden als ik niet met de anti-tnf blokkers was begonnen, en mijn kwaliteit van leven toch beter is met de injecties want geen 6 dagen kwijt per 4 weken, blijf ik dus doorgaan met de injecties. YES! Eindelijk hebben de discussies mbt kwaliteit van leven iets opgeleverd. Wrang blijft wel dat de situatie zoals die nu is, ernstig genoeg is, zeker als ik bedenk dat het als het wondermiddel bekend staat. Hoeveel mensen  hebben hun leven weer op kunnen pakken? Hoeveel mensen zijn er weer mee aan het werk gegaan? Veel, maar ik behoor daar niet bij.

En dat blijft een lastig iets om mee te dealen en te handelen! Want hoe vaak maak ik niet mee dat gesprekken stil vallen als bij een eerste kennismaking wordt gevraagd wat voor werk ik doe? Of als men vraagt of ik kinderen heb? Ik heb geen eigen kinderen, maar gelukkig is mijn leven niet zonder kinderen. En het leuke is dat kinderen mij wel vaak opzoeken als ik buiten loop met de doggy's. Ik heb zelfs al wat van mijn hobby's kunnen overdragen: zoals lezen en breien( ik kan mijzelf wel brei-juf noemen want ik heb er al 3 aan het breien :-) en volgende week is het vakantie en dan zal ik ze ook wel weer regelmatig zien.

Count your blessings is mij ooit voorgehouden en dan zijn het er veel: het gaat met manlief beter qua elleboog,we zijn nog steeds Happy met een hoofdletter ;-), met de dieren gaat het goed, ik heb iedere dag tijd voor mijzelf, ik heb meer wat meer dates met mensen die het leuk vinden om mij te zien en te spreken,te eten, een dak boven mijn hoofd. Zeker na de ramp in Haïti blijkt maar weer hoe kostbaar dit alles is, want daar zijn ze aan het overleven in de 1e graad!. In real life en in blogland  zij er helaas  genoeg die  hun geliefden hebben kunnen begraven, of in angst hebben gezeten of ze niet ongeneeslijk ziek zijn. En dan had ik angst voor de foto's...

Dat ik voor alle zekerheid nog een MRI-Scan te goed heb, vergeten we dan maar voor het gemak.